tabiatasemaneshab

 اختروش ها هسته‌‌ها‌ی بسیار درخشان کهکشان‌‌ها‌ی فعال دور هستند، آن‌ ها شکلی غیرعادی از آنچه هستند که ستاره‌شناسان آن را «هسته‌‌ها‌ی کهکشانی فعال» یا به اختصار AGN‌ می‌‌نامند.

یک کهکشان فعال، کهکشانی است که در آن سیاهچاله مرکزی در حال مصرف مقادیر زیادی ماده است. سقوط ماده‌ در این سیاهچاله به‌قدری زیاد است که همه مواد همزمان نمی‌توانند وارد آن شوند، بنابراین توالی مانند یک قرص برافزایشی (یا صفحه چرخان) مارپیچی‌شکل تشکیل می‌شود.

این ماده (به‌ شکل ابرهای عظیم) به داخل این قرص سقوط می‌کند، به‌ نحوی که قسمت‌های داخلی ابر که به سیاهچاله نزدیک‌تر هستند، سریع‌تر از قسمت‌های بیرونی می‌چرخند (درست مانند سیاره‌های نزدیک‌تر به خورشید که سریع‌تر از سیاره‌های دورتر از آن می‌چرخند).

این اتفاق نیرویی شکاف‌دهنده‌ ایجاد می‌کند که ابرها را به هم می‌پیچاند و باعث می‌شود در حین حرکت در اطراف سیاهچاله با سرعتی از 10 درصد تا 80 درصد بیشتر از سرعت نور، به همسایگان خود برخورد کنند. اصطکاکی که از حرکت سریع ابرهای گازی به‌ وجود می‌آید، گرما تولید‌ می‌‌کند و صفحه مورد نظر آنقدر داغ‌ می‌‌شود (میلیون‌ها درجه سانتی‌گراد) که به‌ شدت‌ می‌‌درخشد.

بعضی از مواد موجود در این صفحه نیز مانند یک فواره بسیار درخشان و مغناطیسی از سیاهچاله دور می‌شوند. این صفحه که دائما داغ می‌شود، با فواره ترکیب می‌شود تا هسته کهکشان فعال را آنقدر درخشان کنند که‌ بتوان آن را از سراسر جهان مشاهده کرد.

آیا اختروش فقط یک سیاهچاله است؟

بله، اختروش فقط یک سیاهچاله است، اما نه هر سیاهچاله‌ای. بلکه سیاهچاله کلان جرمی است که با بلعیدن مقادیر زیادی از گاز همواره سریعا در حال رشد است. این گاز اطراف سیاهچاله به‌ شکل یک «قرص برافزایشی» مارپیچی است که بسیار داغ‌ می‌‌شود و نور را ساطع‌ می‌‌کند. این قرص همراه با چرخش سیاهچاله و میدان‌ها‌ی مغناطیسی که بین این دو درهم تنیده، منبع قدرت فواره درخشانی هستند که مقدار زیادی از روشنایی اختروش‌ها را به آن‌ها می‌دهد. 

اختروش ها چگونه تشکیل‌ می‌‌شوند؟

اختروش ها زمانی تشکیل‌ می‌‌شوند که پدیده‌ای باعث تجمع مقدار زیادی گاز در سیاهچاله کلان جرم مرکزی یک کهکشان شود. در اوایل پیدایش جهان هستی، ممکن است جریان‌هایی از مواد از طریق رشته‌هایی در شبکه کیهانی در کهکشان در جریان بوده باشند. بعدا، نیروهای جزر و مدی گرانشی ناشی از برخورد کهکشان‌ها ‌و برخوردهای نزدیک ممکن است باعث شده‌ باشند که بعضی از اختروش ها نورانی شوند.

آیا تا به‌ حال اختروش دیده شده است؟

بله. نزدیک‌ترین و درخشان‌ترین اختروش به نام 3C 273، حتی برای ستاره‌شناسان آماتور با یک تلسکوپ حداقل 8 اینچی یا دستگاه‌های عکاسی نجومی، قابل‌ مشاهده است، زیرا با بزرگی 12.9 در صورت فلکی سنبله‌ می‌‌درخشد.

اختروش ها آنقدر درخشان هستند که‌ می‌‌توان آن‌ها را از فواصل بسیار زیادی در سراسر جهان مشاهده کرد. دورترین اختروش شناخته‌شده را به ‌همان شکل که در 13.13 میلیارد سال پیش ظاهر شده است، می‌توان دید. تلسکوپ فضایی هابل نیز از کهکشان‌‌ها‌ی کم نورتر میزبان اختروش ها، ‌تصویربرداری کرده است. بنابراین ستاره‌شناسان با اطمینان‌ می‌‌دانند که اختروش ها ‌هسته‌ها‌ی فعال بعضی از کهکشان‌ها‌ هستند. 

اختروش ها چقدر روشن هستند؟

دانشمندان در آزمایشگاه علوم فضایی مولارد در دانشگاه کالج لندن، برای توصیف درخشندگی یک اختروش، توضیح‌ می‌‌دهند که چگونه نزدیک‌ترین اختروش یعنی 3C 272، دارای درخشندگی 2.5×1040 وات، 25 تریلیون بیشتر از درخشندگی خورشید، است.

اخترشناسان دانشگاه ایالتی اوهایو درخشندگی اختروش را به‌ نحو دیگری بیان می‌کنند و توضیح می‌دهند که چگونه اختروش ها می‌‌توانند بین 10 تا 100 هزار برابر بیشتر از تمام کهکشان راه شیری ما بدرخشند.

‌اختروش ها چقدر بزرگ هستند؟

علیرغم درخشندگی باورنکردنی اختروش ها، منبع انرژی یک اختروش در مقایسه با کهکشان میزبانی که در آن قرار دارد، نسبتا کوچک است. ستاره‌شناسان‌ می‌‌توانند نوسان نوری یک اختروش را تماشا کنند، زیرا از آن‌ جایی که یک اختروش بسیار کوچک است، نور‌ می‌‌تواند در مدت کوتاهی از یک طرف قرص برافزایشی به طرف دیگر برود. برای کوچک‌ترین اختروش ها، عبور نور از یک طرف آن به طرف دیگر ممکن است فقط چند روز طول بکشد.

در چنین موردی، این فاصله برابر یا کمتر از 1000 واحد نجومی (یک واحد نجومی فاصله بین زمین و خورشید است که تقریبا 93 میلیون مایل یا 150 میلیون کیلومتر است) قطر دارد. این اندازه سیاهچاله و قرص برافزایشی آن خواهد بود. هر چه جرم سیاهچاله بیشتر باشد، قرص برافزایشی آن بزرگ‌تر است. اندازه بزرگ‌ترین آن‌ها ممکن است به چند سال نوری برسد.

این اندازه به‌ شکل قابل درک برای انسان بسیار بزرگ است، اما اندازه یک اختروش در مقایسه با اندازه یک کهکشان (کهکشان راه شیری تقریبا 100000 سال نوری است که حدود 588 کوادریلیون مایل (946 کوادریلیون کیلومتر) قطر دارد)، بسیار کوچک‌تر است. با این‌ حال یک اختروش مقادیر زیادی انرژی تولید‌ می‌‌کند. 

اختروش ها چگونه تشکیل‌ می‌‌شوند؟

چه چیزی باعث‌ می‌‌شود که مقدار زیادی ماده به سمت یک سیاهچاله کلان جرم حرکت کرده و آن را به‌ عنوان یک اختروش «فعال» کنند؟

یک سناریوی ممکن برای این اتفاق، ادغام کهکشان‌ها ‌است. هنگامی که دو کهکشان با یکدیگر برخورد‌ می‌‌کنند، اختلال ناشی از میادین گرانشی مربوطه آن‌ها، جهت حرکت ابرهای غول پیکر گاز مولکولی را در آن کهکشان‌ها ‌تغییر‌ می‌‌دهد و باعث‌ می‌‌شود که آن‌ها به طرف سیاهچاله سقوط کنند.

با‌ این‌ حال، اختروش ها ‌چگونه زندگی را در کیهان اولیه آغاز کردند، زمانی که ظاهرا وقت کافی برای تشکیل سیاهچاله‌ ها‌ی کلان جرم وجود نداشته است؟ به گفته فیزیکدانان دانشگاه پورتسموث در بریتانیا، سیاهچاله‌ها شروع زودتری داشتند.

شبیه‌سازی‌های ابررایانه‌ها نشان می‌دهند که چگونه تنها در عرض چند صد میلیون سال پس از انفجار بزرگ (مه‌بانگ یا بیگ بنگ)، جریان‌های عظیمی از گاز سرد توانستند با هم جاری شوند و ابر پویای ناپایداری را تشکیل دهند که تحت نیروی گرانش فرو ریخت و ستاره‌های اولیه‌ای را با جرم ده‌ها هزار برابر جرم خورشید تشکیل داد.

اگر این مدل شبیه‌سازی درست باشد، بعدا این ستارگان با سرعت بیشتری فرو ریخته‌اند و سیاهچاله‌هایی با جرم متوسط را تشکیل ‌دادند که نقش بذرهایی را داشته‌اند که به‌شکل سیاهچاله‌های کلان جرمی رشد می‌کردند و اختروش ها نیرو می‌دادند.

اختروش ها چگونه نام‌گذاری شدند؟

اگرچه هسته‌‌ها‌ی کهکشانی فعال (AGN) در یک اختروش بسیار کوچکند، اما از سایر قسمت‌های کهکشان میزبانش درخشان‌تر هستند. از آن‌جایی که هسته‌‌ها‌ی کهکشانی فعال کوچک هستند، یک AGN از فاصله دور مانند یک نقطه به‌ نظر‌ می‌‌رسد.

هنگامی که اختروش ها ‌برای اولین بار در اوایل دهه 1960 کشف شدند، در نگاه اول مانند ستاره‌ها ‌به ‌نظر‌ می‌‌رسیدند، زیرا فقط AGN به اندازه کافی برای دیده‌شدن روشن بود (کهکشان میزبان اختروش‌ها ‌بسیار کم نور بود). در نتیجه «اختروش» یک واژه مرکب از یک جرم «شبیه به ستاره» است.

اگرچه نام اختروش ها و تپ‌اخترها شبیه به یکدیگر است، اما اختروش ها به تپ‌اخترها که به ستاره‌های نوترونی در حال چرخش می‌گویند، ربطی ندارند.

اختروش ها چقدر دور هستند؟

نزدیک‌ترین اختروش 2.3 میلیارد سال نوری از ما فاصله دارد. بسیاری از آن‌ها زمانی دیده می‌شوند که کیهان تنها سه یا چهار میلیارد سال سن داشته است، یعنی در دوره‌ای که کهکشان‌ها به هم نزدیک‌تر بودند، برخوردها بیشتر بوده و گاز بیشتری برای تغذیه سیاهچاله وجود داشتهه است. در میان دوردست‌ترین اختروش ها، اختروشی به اسم J0313-1806  است که ما آن را طوری می‌بینیم که 13.13 میلیارد سال پیش وجود داشته، یعنی زمانی کیهان تنها 670 میلیون سال سن داشته است.

بازخورد اختروش‌

تمام تشعشعاتی که از یک اختروش‌ ساطع می‌شوند، می‌‌توانند اثرات قابل‌ توجهی بر کهکشان میزبان اختروش‌ داشته باشند. ستاره‌شناسان این اثر را «بازخورد»‌ می‌‌نامند و عامل مهم برای این اثر بازخورد، جریان‌ها‌ی قدرتمندی از گاز یونیزه است که توسط بادهای تابشی از اختروش می‌وزند. این بادها به باد خورشیدی شباهت دارند اما چندین برابر قدرتمندتر هستند.

پیامدهای این جریان‌ها ‌اغلب‌ می‌تواند متناقض باشد. از یک طرف، همان‌طور که این جریان‌ها به مقدار زیاد به سمت کهکشان میزبان گسترش‌ می‌‌یابند، ابرهای گاز مولکولی را به هم‌ می‌‌فشارند و باعث انفجار ستاره‌‌ها‌ی غول پیکر (دوره‌‌ها‌ی شکل‌گیری سریع ستاره‌ها) ‌می‌‌شوند.

از سوی دیگر، این جریان‌ها می‌توانند گاز را از محیط بین‌ستاره‌ای منفجر کرده و در نتیجه آن‌ قدر آن را گرم کنند که برای تشکیل ستاره‌ها بیش‌ از‌ حد پرانرژی شود و فرو بپاشد یا آن را به‌ طور کامل از کهکشان به بیرون هدایت کنند. بنابراین، آن ستاره‌ها را از سوخت لازم برای تشکیل‌شدن محروم می‌کند.

اثرات این جریان‌ها از اختروش‌ها می‌تواند عواقب ماندگاری برای تکامل کهکشان‌ها داشته باشد، اغلب فاز ستاره‌زایی آن‌ها را پس از یک انفجار کوتاه، گاهی برای صدها میلیون سال و گاهی برای همیشه، متوقف می‌کند. 

آیا انواع دیگری از AGN وجود دارند؟

طیف کاملی از AGN وجود دارند که مقادیر مختلفی از انرژی را منتشر‌ می‌‌کنند. اختروش ها نزدیک به انتهای بالای این طیف هستند، اما انواع دیگری از AGN وجود دارند که اختروش نیستند.

در نظر بگیرید که اختروش ها بسیار درخشان هستند، زیرا تقریبا روبه‌روی ما قرار دارند. هنگامی که آن‌ها دقیقا در روبه‌رو قرار بگیرند و ما به پرتوی فواره نسبیتی آن‌ها نگاه‌ می‌‌کنیم، آن‌ها را بلازار‌ می‌‌نامیم. زیرا فواره آن‌ها بسیار درخشان‌تر به نظر‌ می‌‌رسد و به ‌نظر‌ می‌‌رسد «شعله‌ور» می‌شود.

یکی از انواع قابل توجه بلازار جرم «BL Lac» است که به ‌نظر‌ می‌‌رسد، روشنایی‌اش به‌ طور چشمگیری متفاوت است و یک طیف بدون رنگ با خطوط طیفی اندک دارد یا فاقد این خطوط است.

انواع دیگری از AGN وجود دارند. کهکشان‌های سیفرت یک قرص برافزایشی دارند اما فواره درخشان ندارند و به‌ طور کلی فعالیت آن‌ها نسبت به اختروش ضعیف‌تر است. آن‌ها را‌ می‌توانیم به دو کلاس مختلف تقسیم کنیم که یک نوع جرم هستند، فقط از زوایای مختلف دیده‌ می‌‌شوند.

هسته‌‌ها‌ی کهکشانی سیفرت تایپ یک (Seyfert Type I AGN) قابل‌توجه هستند، زیرا دو مجموعه قوی از خطوط طیفی پهن و باریک را در طیف خود دارند، در حالیکه هسته‌‌ها‌ی کهکشانی سیفرت تایپ دو (Seyfert Type II AGN) خطوط نشری پهن قوی ندارند.

علت آن این است که ما آن‌ها را از زوایای مختلف‌ می‌‌بینیم. به‌ نوعی که در سیفرت‌های تایپ یک، ما مستقیما به قرص برافزایشی نگاه‌ می‌‌کنیم اما در تایپ دو، بیشتر به کناره نگاه‌ می‌‌کنیم، جایی که یک توده ضخیم گرد و غبار بخشی از انتشار را مسدود می‌کند.

در نقطه مقابل اختروش ها ‌و بلازارها، لاینرها ‌قرار دارند که لاینر مخفف عبارت  Low Ionization Nuclear    Emission-line Regions  به معنای منطقه خط انتشار هسته‌ای کم یونیزاسیون است. لاینرها فعالیت  AGN  ضعیفی دارند. بعضی حتی ممکن است قرص برافزایشی نداشته باشند و بنابراین AGN واقعی نخواهند بود.

تمام AGNها را‌ می‌‌توان به دو گروه تقسیم کرد. آن‌هایی که امواج رادیویی زیادی ساطع‌ می‌‌کنند (به‌اصطلاح «رادیوهای کهکشانی بلند») و آن‌هایی که امواج رادیویی ساطع نمی‌کنند. این تقسیم‌بندی را‌ می‌‌توان در یک نوع AGN انجام داد. مثلا، بعضی از اختروش ها مانند 3c 273 رادیوی بلند کهکشانی است که برای اولین بار در دهه 1950 به عنوان دویست و هفتادمین جرم در فهرست سوم منابع رادیویی کمبریج شناسایی شد، در حالیکه سایر اختروش ها رادیو خاموش هستند.

پرسش و پاسخ درباره اختروش ها

در کدام انتقال به سرخ احتمال دارد اختروش ها را پیدا کنیم و اختروش های قرمز در کجای آن قرار می‌گیرند؟

ما اختروش ها را در همه انتقال به سرخ‌ها پیدا می‌کنیم، اگرچه اوج فعالیت اختروش ها حول انتقال به سرخ 2 تا 3 بود (تقریبا دو تا سه میلیارد سال پس از مه‌بنگ). ما تا حد زیادی انتظار داریم که اختروش های قرمز در کنار اختروش های معمولی قرار داشته باشند، اما اگر به‌ طور قاطع باور داشته باشیم که اختروش های قرمز در فاز جوان‌تری نسبت به اختروش های آبی قرار دارند، می‌توانیم انتظار داشته باشیم که آن‌ها به‌ طور میانگین در کیهان اولیه (یعنی در انتقال به سرخ‌های بالاتر) رایج‌تر باشند.

با این‌ حال، سوگیری‌های آماری درباره اختروش‌های قرمز وجود دارد. زیرا غبار باعث خواهد شد نور اختروش های قرمز نسبت به یک اختروش آبی با روشنایی یکسان، تاریک‌تر باشد. بنابراین، مشاهدات شما به سمت اختروش‌‌ها‌ی قرمز روشن‌تر سوگیری دارد و مقایسه این دو بسیار دشوار است. ما در کارهایمان در واقع هم روشنایی و هم انتقال به سرخ ‌اختروش ها را کنترل می‌کنیم تا مطمئن شویم که این سوگیری‌ها را در تحلیل‌هایمان لحاظ می‌کنیم. 

غباری که نور اختروش را قرمز‌ می‌‌کند از کجا‌ می‌‌آید؟

این غبار ابتدا باید در ستاره‌ها ‌تشکیل‌ شود. محل قرارگیری غباری که باعث قرمز شدن اختروش‌ می‌‌شود به‌ طور کلی به این بستگی دارد که کدام مدل را باور دارید. بعضی از تحقیقات درباره اختروش های قرمز ادعا‌ می‌‌کنند که این غبار (که باعث می‌شود اختروش قرمز باشد) به‌ دلیل ساختار چنبره مانندش که قرص برافزایشی را احاطه می‌کند، وجود دارد.

در این مدل، یک اختروش قرمز و آبی همان اجرامی هستند که فقط بسته به خط دید ما فرق دارند. به‌ نحوی که در یک‌ اختروش‌ قرمز، خط دید ما جلوی چنبره غبارآلود را می‌گیرد و باعث قرمز به نظر رسیدن آن‌ می‌‌شود. مدل دیگری که نتایج ما با بیشتر در توافق با آن قرار دارد، مدل تکاملی است. این مدل پیش‌بینی می‌کند که بعضی از رویدادها، مانند ادغام، گاز را به مرکز کهکشان هدایت می‌کند و باعث ایجاد فاز ستاره‌زایی و مشتعل شدن یک اختروش می‌شود.

این اختروش در ابتدا به‌ دلیل وجود گاز و غبار اطرافش (فاز اختروش قرمز)، مبهم یا ناپیدا است که احتمالا علت وجود آن‌ها انفجار ستاره‌ای باشد (اگرچه بخش بزرگی از غبار می‌تواند از فضای بین ستاره‌ای آمده باشد). سپس از طریق جریان‌های خروجی، اختروش گرد و غبار اطراف را دور می‌کند و در نهایت یک اختروش آبی و پیدا یا مشخص نمایان می‌شود.

آیا کهکشان راه شیری زمانی یک اختروش بوده است؟

ما فکر‌ می‌‌کنیم که اختروش‌ها ‌(و به‌طور کلی، کهکشان‌ها‌ی فعال) در نهایت سوختشان تمام‌ می‌‌شود و به یک کهکشان «غیرفعال» یعنی معمولی تبدیل‌ می‌‌شوند. با این‌ حال، اختروش ها معمولا در کهکشان‌های عظیمی قرار می‌گیرند که سیاهچاله‌های عظیمی را در مرکز خود دارند. کهکشان راه شیری یک سیاهچاله نسبتا کوچک در مرکز خود دارد، بنابراین قادر به تولید یک اختروش بسیار درخشان نبوده است.

با وجود این، کهکشان راه شیری احتمالا در گذشته، به علت فواره‌هایی که می‌توانیم از این سیاهچاله مرکزی مشاهده کنیم، «فعال» بوده است. اگرچه این کهکشان فعال در مقایسه با یک اختروش قدرت بسیار کمتری داشته است. در نهایت (تقریبا 2 میلیارد سال دیگر)، کهکشان راه شیری با کهکشان مارپیچی همسایه ما یعنی آندرومدا ادغام می‌شود و یک اختروش معمولی را تشکیل می‌دهد که احتمالا از یک فاز‌ اختروش‌ قرمز عبور خواهد کرد.

نتیجه

اختروش یک سیاهچاله است ولی یک سیاهچاله عادی نیست بلکه سیاهچاله است با جرم زیاد که  هر لحظه نیز بزرگتر می شود. ما در کهکشان خود نیز یک اختروش داریم که می توانیم با تلسکوپ آن را تماشا کنیم. شما هم می توانید با خرید تلسکوپ از رصد این پدیده شگفت انگیز فضایی لذت ببرید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب با بهترین قیمت و کیفیت امکان پذیر است.

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و اختروش ها هر آنچه که باید در مورد درخشان‌ترین اجرام جهان بدانید

 کهکشان آندرومدا که مسیه 31 یا ام31 نیز نامیده می‌شود، نزدیک‌ترین کهکشان بزرگ به کهکشان راه شیری است. این کهکشان 2.5 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و یکی دیگر از اعضای اصلی کلکسیون کهکشان‌های ما است.

این کهکشان مانند کهکشان راه شیری، یک کهکشان مارپیچی میله‌ای است که نام آن برگرفته از ساختار میله‌مانندی است که ستاره‌های مرکز آن شکل می‌دهند. به گفته ناسا، آندرومدا حدود 260 هزار سال نوری عرض دارد که آن را به بزرگ‌ترین کهکشان در گروه کهکشان‌های شناخته شده ما تبدیل می‌کند. با این‌ حال، طبق JPL ناسا، جرم آن تقریبا قابل مقایسه با کهکشان راه شیری یا حتی کمتر از آن است.

دانشمندان فکر می‌کنند این کهکشان ممکن است بین 5 تا 10 میلیارد سال قدمت داشته باشد. با این‌ حال، طبق مطالعه‌ای در سال 2018، ممکن است تا دو یا سه میلیارد سال پیش، زمانی که دو کهکشان کوچک‌تر که به دور یکدیگر می‌چرخیدند، به‌ شکل فعلی خود وجود نداشته‌اند.

چگونه آندرومدا را در آسمان شب ببینیم؟

آندرومدا با چشم غیرمسلح قابل رویت است اما فقط زمانی که در آسمان تاریک و در حالت ایده‌آل در شب بدون ماه دیده شود. طبق گفته سایت EarthSky، این کهکشان در بسیاری از نقاط، در تمام سال و حداقل در بخشی از شب قابل مشاهده است، اما در بالاترین حد در آسمان قرار دارد و بنابراین در ماه‌های آگوست (مرداد) و سپتامبر (شهریور) به‌ راحتی دیده می‌شود.

راه‌های مختلفی برای یافتن آندرومدا وجود دارد. یکی از ساده‌ترین آن‌ها یافتن صورت فلکی ذات‌الکرسی است که نوعی شکل M یا W را در آسمان تشکیل می‌دهد. پایین‌ترین نقطه W ستاره «صدر» است که مستقیما به آندرومدا اشاره می‌کند.

با استفاده از یک تلسکوپ پرقدرت در آسمان‌های تاریک، می‌توان بعضی از خوشه‌های ستاره‌ای را در کهکشان مشاهده کرد، مانند خوشه درخشان Mayall II که Globular One یا G1 نیز نامیده می‌شود. این خوشه به‌ قدری درخشان است که برخی از محققان فکر می‌کنند بقایای هسته یک کهکشان کوتوله است که در گذشته‌های دور با آندرومدا ادغام شده است. 

وقتی به کهکشان آندرومدا برخورد کنیم چه اتفاقی خواهد افتاد؟

وقتی کهکشان راه شیری و آندرومدا در حدود 4.5 میلیارد سال دیگر با هم ادغام شوند، احتمالا یک کهکشان بیضوی عظیم را تشکیل خواهند داد. احتمالا منظومه شمسی ما تحت‌تأثیر این اتفاق قرار نمی‌گیرد.

ممکن است ما از مرکز کهکشان دور شده یا کاملا به بیرون آن پرتاب شویم. ستارگان آن‌ قدر از هم دور هستند که هر نوع برخوردی میان آن‌ها بسیار بعید است. با این‌ حال، محققان تقریبا اطمینان دارند که افزایش درخشندگی خورشید ما باعث می‌شود که زمین برای حیات همه موجودات چند سلولی‌ نامساعد شود و در نهایت ما برای فهمیدن این موضوع دیگر زنده نخواهیم بود.

آیا می‌توانیم کهکشان آندرومدا را از زمین ببینی؟

شما می‌توانید آندرومدا را از زمین حتی بدون تلسکوپ در آسمان تاریک ببینید. یک راه آسان برای پیدا کردن آن، پیدا کردن شکل «W» صورت فلکی ذات‌الکرسی است که به سمت آندرومدا می‌رود.

آیا آندرومدا بزرگتر از کهکشان راه شیری است؟

آندرومدا از نظر مسافتی از کهکشان راه شیری بزرگ‌تر است. با وجود این، جرم این دو کهکشان تقریبا قابل مقایسه هستند و نمی توان گفت که کدام یک از آن‌ها جرم بیشتری دارد.

برخورد کهکشان‌ها

آندرومدا و کهکشان راه شیری به‌ آرامی به سمت یکدیگر پیش می‌روند و دانشمندان را به این نتیجه رسانده‌اند که احتمالا در حدود 4.5 میلیارد سال آینده با هم برخورد خواهند کرد. به گفته ناسا، این دو کهکشان به احتمال زیاد یک کهکشان غول پیکر بیضی شکل را تشکیل خواهند داد.

مشخص نیست در طول این ادغام چه اتفاقی ممکن است برای سیاره و منظومه شمسی ما رخ دهد. به گفته ناسا، دانشمندان فکر می‌کنند ممکن است ما از هسته کهکشان راه شیری بسیار دورتر شده یا به‌ طور کامل از کهکشان خود به بیرون پرتاب شویم.  با‌ این‌ حال، هیچ یک از این موارد اثر زیادی بر منظومه شمسی ما نخواهد گذاشت.

متأسفانه (یا خوشبختانه)، ما تقریبا قطعا زنده نخواهیم بود تا بفهمیم چه اتفاقی می‌افتد. تا حدود یک میلیارد سال دیگر، پیش‌بینی می‌شود که افزایش درخشندگی خورشید زندگی روی زمین را به‌ طور کامل مختل کند باشد و تنها موجودات تک سلولی باقی بمانند. 

یک سیاره فراخورشیدی احتمالی

در سال 1999، دانشمندان متوجه تغییر لحظه‌ای در آندرومدا شدند که به‌ عنوان رویداد میکرولنزینگ شناخته می‌شود و آن را PA-99-N2 نامیدند. عدسی گرانشی زمانی اتفاق می‌افتد که چیزی بسیار عظیم، مانند یک کهکشان بزرگ، نور یک جسم در پس‌زمینه بسیار دورتر را در پشت خود خم ‌کند و گاهی چندین تصویر مخدوش از آن جرم ایجاد می‌کند.

در میکرولنزینگ، یک جسم کوچک‌تر مانند یک ستاره یا سیاره، باعث این نوع اعوجاج می‌شود. به گفته انجمن سیاره‌ای، اعوجاج نور باعث می‌شود منبع نور پس زمینه به‌ طور موقت روشن‌تر شود. یک توضیح برای این رویداد این است که این جسم پس‌زمینه یک ستاره غول‌پیکر قرمز رنگ در آندرومدا بود و جسم عدسی‌کننده، ستاره دیگری در کهکشان بود که احتمالا سیاره‌ای به دور آن می‌چرخید.

دانشمندان فکر می‌کنند این ستاره به‌ دلیل الگوی درخشش‌ خود در طول این رویداد، یک سیاره دارد. اگر این سیاره وجود داشته باشد، اولین سیاره فراخورشیدی است که در کهکشان دیگری کشف شده است. طبق مطالعه‌ای در سال 2012، این سیاره ممکن است حدود 6.34 برابر مشتری جرم داشته باشد.

آندرومدا و مناظره بزرگ

در دهه 1920، این کهکشان دور بخشی از یک مناظره بزرگ بین ستاره شناسان آمریکایی، هارلو شیپلی و هبر کورتیس شد. در آن زمان، اخترشناسان فکر می‌کردند که کهکشان راه شیری کل جهان را تشکیل می‌دهد و تکه‌های عجیبی مانند آندرومدا (که در آن زمان به‌عنوان «سحابی‌ها» شناخته می‌شد) در داخل آن‌ها قرار داشتند.

کورتیس نواهای مختلفی را در آندرومدا مشاهده کرده بود و استدلال می‌کرد که این یک «سحابی» نیست، بلکه یک کهکشان جداگانه است. بحث به پایان نرسید تا اینکه در سال 1925 ادوین هابل در آندرومدا نوع خاصی از ستاره را به نام متغیر دلتا قیفاووسی (ستاره‌ای که ویژگی‌های آن امکان اندازه‌گیری دقیق فاصله را فراهم می‌کند) شناسایی کرد.

از آن‌ جایی که شپلی قبلا تشخیص داده بود که کهکشان راه شیری تنها 100 هزار سال نوری وسعت دارد، محاسبات هابل نشان داد که این قطعه مبهم برای قرار گرفتن در کهکشان راه شیری بسیار دور است. 

پرسش و پاسخ درباره آندرومدا

شباهت و تفاوت عمده بین آندرومدا و کهکشان راه شیری ما چیست؟

هر دو مارپیچ از نوع متوسط و احتمالا با میله‌های مرکزی سه بعدی (نه خیلی قوی) هستند. ام31 اغلب تا حدودی بزرگ‌تر گزارش می‌شود. هر دو سیاهچاله مرکزی نسبتا غیرفعال هستند. ام 31 حداقل در حال حاضر از کهکشان راه شیری فعالیت کمتری دارد.

M31 احتمالا خوشه‌های کروی بیشتری دارد. هر دو خانواده‌ای از یک یا چند کهکشان‌ کوتوله در اطراف خود دارند. کهکشان‌های کوتوله راه شیری بهتر از M31 ثبت شده‌اند، زیرا رصد آن‌ها آسان‌تر است. اگر بتوانیم هر دو را از بیرون ببینیم، چقدر به هم شبیه هستند؟ کاملا مطمئن نیستیم، زیرا ما نمی‌توانیم خودمان را از بیرون ببینیم.

چند راه وجود دارد که آندرومدا ممکن است در طول زمان تکامل یافته و تغییر کرده باشد؟

درک کنونی این است که کهکشان راه شیری و M31 (و به‌ طور کلی کهکشان‌های بزرگ) از ادغام چند کهکشان کوچکتر و تجمع مداوم کهکشان‌های کوتوله به‌ وجود آمده‌اند.

شواهد موجود جریان‌هایی از ستارگان است که در کهکشان راه شیری با هم حرکت می‌کنند و از نزدیک و شکافته شدن چندین کهکشان کوتوله باقی مانده‌اند. در نتیجه، ستارگان زیادی در کهکشان راه شیری وجود دارند که از سن کهکشان تشکیل‌شده پیرتر هستند.

ادغام‌ها هر از گاهی هنوز هم برای کهکشان راه شیری و هم M31 رخ می‌دهند. هر دو کهکشان همچنین در گذشته هسته‌های فعال‌تری داشته‌اند، یعنی زمانی که سیاهچاله‌های مرکزی پدیده‌های تجمع گاز را تجربه کرده‌اند یا ستاره‌ای به اندازه کافی به آن‌ها نزدیک شده است که از هم بپاشد (رویداد اختلال کشندی یا اختلال جزر و مدی) و به داخل سیاهچاله سقوط کند.

چرا محققان فکر می‌کنند که آندرومدا با کهکشان ما برخورد می‌کند یا ادغام خواهد شد؟

این دو کهکشان اکنون با سرعتی در حدود 100 کیلومتر بر ثانیه به سمت یکدیگر حرکت می‌کنند و حدود 685000 پارسک از هم فاصله دارند، بنابراین یک تماس یا برخورد اجتناب‌ناپذیر است. احتمالا یک برخورد کوچک رخ می‌دهد، زیرا کهکشان راه شیری و M31 دقیقا و مستقیما به سمت یکدیگر نمی‌روند. 

چگونه زمین و کهکشان ما با آندرومدا و منظومه شمسی ادغام می‌شود؟

این اتفاق به‌ طور قطع قابل پیش‌بینی نیست، زیرا احتمال کمی برای برخورد نزدیک خورشید با یک ستاره از M31  وجود دارد. چون ستارگان در مقایسه با اندازه خود و اندازه بخش اصلی منظومه شمسی بسیار از هم فاصله دارند.

گازهای حاصل از این دو کهکشان قطعا با هم برخورد کرده،، یک موج را ایجاد می‌کنند و به احتمال بسیار زیاد یک مرحله از شکل‌گیری ستاره را آغاز می‌کنند. به‌ طوری که چند میلیون سال بعد، احتمالا ستاره‌های جوان و درخشان بیشتری که به اندازه‌ای نزدیک باشند تا با چشم غیرمسلح دیده شوند، پدیدار خواهند شد.

نتیجه

همه این مشخصاتی که در خصوص کهکشان آندرومدا بیان شد طی سال های سال و توسط دانشمندان مختلفی گردآوری شده است تا امروز به دست ما برسد. این بررسی ها و تحقیقات همچنان ادامه دارد تا اطلاعات کامل تر و مقیدتری در خصوص این کهکشان و شاید دیگر کهکشان ها به دست آید. شما هم می توانید با خرید تلسکوپ از رصد کهکشان M31 لذت ببرید و اطلاعاتی جدیدی در مورد این کهکشان به دست آورید. علاقمندان به رصد آسمان می توانند با خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب به این رویای خود جامعه عمل بپوشانند.

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و کهکشان آندرومدا حقایقی درباره نزدیکترین همسایه کهکشانی ما

 «ویلیام فایربریس»، معمار و نویسنده مشهور در ابتدای کتاب تئاتر ستاره می‌گوید که رفتن به یک گنبد آسمان‌نما در دوران کودکی می‌تواند یک تجربه بسیار مهم باشد. آسمان‌نما که مدلی از کیهان است و سعی می‌کند آن را توضیح دهد، اغلب اولین تجربه ما از تلاقی علم و سرگرمی است.

کتاب تئاتر ستاره یک تاریخچه فرهنگی است تا علمی، ولی به‌ طور اجتناب‌ناپذیری روی پاشنه ارتباط‌های علمی می‌چرخد. این کتاب بینش‌های شگفت‌انگیزی درباره این ارائه می‌دهد که چطور نجوم از طریق آسمان نماها در طول قرن گذشته از ابزاری برای آموزش و یادگیری شخصی به یک نمایش عمومی خوشایند تغییر یافته است. فایربریس اشاره می‌کند که منشا گنبد آسمان ‌نماها مصر باستان بوده، جایی که تصور می‌شد بدن پرستاره نات، الهه آسمان، روی دره نیل قوس زده است.

مدل‌های کیهان یک تاریخچه تکنولوژیکی طولانی دارند که شامل ساعت‌های نجومی، کره‌های گردان و مدل‌های مکانیکی غول‌پیکر می‌شود که بسیاری از آن‌ها به طرز شگفت‌آوری پیچیده هستند. در اواخر قرن هجدهم، پشم‌کار و ستاره‌شناس آماتور هلندی به اسم «آیسی آیزینگا»، یک مدل پیچیده از منظومه شمسی را در اتاق نشیمن خود ساخت. با این‌ حال، فضای نشیمن او برای جا دادن اورانوس به‌ تازگی کشف‌شده بسیار کوچک بود.

گنبد آسمان نما مدرن

آسمان‌ نماهای مدرن که به شکل گنبد ساخته می‌شوند و آسمان شب روی سقف آن‌ها نمایش داده می‌شود، اختراع جدیدتری هستند.

نمونه اولیه گنبد آسمان ‌نماها در سال ۱۹۲۴ روی سقف کارخانه ابزارهای نوری کارل زایس در شهر ینا آلمان توسط مهندسی به نام «والتر بائرزفلد» ابداع شد. طراحی این سازه که به‌ عنوان Sternentheater یا تئاتر ستاره شناخته می‌شد، کاملا متفاوت و به‌ شکل یک پروژکتور مرکزی چندلنزی و یک گنبد سبک ژئودزیکی بود.

این سازه زمانی ساخته شد که حوزه فیزیک و نجوم دوران هیجان‌انگیزی را سپری می‌کرد. نظریه نسبیت عام آلبرت انیشتین و کشف کهکشان‌های خارج از راه شیری توسط ادوین هابل در اذهان عمومی تازه بود. همچنین پیشرفت‌های دیگری نیز در این زمان رخ داد، از جمله کشف شواهد مبنی بر انبساط کیهان (توسط هابل)، تلاش‌های اولیه «کارل جنسکی» در نجوم رادیویی و کشف پلوتو توسط «کلاید تامبا». 

آسمان نماها در جریان‌های سیاسی و اجتماعی

مفهوم گنبد آسمان نما با جنبش‌های اجتماعی و سیاسی معاصر نیز همراه بود. در جمهوری وایمار آلمان میان دو جنگ، این سازه‌ها متکی بر نیروی تعالی‌بخش هنر، طراحی و علم در دسترس عموم بودند. متاسفانه در جنگ جهانی دوم بسیاری از آسمان نماهای ساخته‌ شده در دوران موج اولیه آلمانی که عناصر معماری را از نئوکلاسیک و باوهاوس به عاریت گرفته بود، ویران شدند. گنبد آسمان نما ساختارگرای مسکو در سال ۱۹۲۹ ترکیبی از ایده‌های پرولتاریایی  با مهندسی انقلابی بود. این سازه یک گنبد سهمی‌وار بود که روی بتن مسلح قرار داشت.

در طول جنگ سرد، این سازه به‌ عنوان نماد پیروزی‌های اتحاد جماهیر شوروی در فضا اهمیت خاصی پیدا کرد. این سازه در کنار ترویج ایده اکتشاف فضا به‌ عنوان سرنوشت مردم شوروی، برای آشنایی فضانوردان با صورت‌های فلکی و عملکرد منظومه شمسی مورد استفاده قرار گرفت.

رقابت‌های ابرقدرت‌ها بعد از جنگ، زمینه مناسبی برای شکل‌گیری موج جدیدی از آسمان‌نماها بود. در این دوران، سازه‌ها دوباره نقش‌های ایدئولوژیک را ایفا کردند. در ایالات متحده، طبقه ثروتمند تامین‌کنندگان اصلی گنبد آسمان نما بودند. ساختمان‌های اغلب عجیب و غریب آن‌ها الهام‌گرفته از مجله‌های علمی تخیلی عامه‌پسند بود.

همان‌ طور که فایربریس اشاره می‌کند، علم عامه‌ پسند ایالات متحده به سرگرمی‌های جمعی، ماجراجویی، اکتشاف و برخوردهای فردی با ناشناخته‌ها وصل بود.

«چارلز هیدن»، بانکدار بشردوست، معتقد بود که «احساس بی‌کران بودن آسمان و کوچکی خود» باید برای همه قابل‌ دسترس باشد. در مقابل، فایربریس اشاره می‌کند که اندازه این حس ممکن است به وضعیت اجتماعی و اقتصادی بستگی داشته باشد.

گنبد آسمان نمایی که در سال ۱۹۳۵ در شهر نیویورک به نام هایدن ساخته شد، مجهز به اتصال‌های نوری به‌ شکل زحل بود و گنبدی برنزی داشت که از عایق صدا برای ایجاد توهم انزوا در فضا استفاده می‌کرد.

بریتانیا نسبتا دیرتر وارد این بازی شد. گنبد آسمان نما نمادین لندن در سال ۱۹۵۸ افتتاح شد. این سازه به سبکی ساخته شده بود که فایربریس به آن متواضع و رسمی می‌گفت و در کنار موزه مومی مادام توسو قرار داشت. این ترکیب تاحدودی ناخوشایند به‌ نظر می‌رسید ولی کار هر دو یکی یعنی شبیه‌سازی بود. 

پیشرفت‌های گنبد آسمان نما

دوران تلسکوپ‌های فضایی و کاوشگرهای روباتیک ما با انقلابی در فناوری آسمان نماها مصادف شده است. تماشاگران دیگر به یک نقطه دید ثابت روی زمین محدود نیستند. در عوض، حالا می‌توانند به‌ طور مجازی در سراسر منظومه شمسی و فراتر از آن از طریق ترکیبی یکپارچه از تصاویر تولیدشده توسط رایانه و تصاویر واقعی پرواز کنند.

این تصاویر توسط سیستم‌های نقشه‌کشی دیجیتال در آسمان‌نما آدلر در شیکاگو، ایلینوی یا آسمان نما پیتر هریسون در گرینویچ لندن به‌ دست می‌آیند. 

فایربریس بابت از دست دادن ظرافت نمایش‌های قدیمی ابراز تاسف کرده، ولی فضاسازی‌های مدرن فضایی به تجدید علاقه عمومی به مسائل نجومی کمک کرده است.

شاید شباهت آسمان نماهای جدید به سینما و بازی‌های رایانه‌ای در شرایطی که موزه‌ها و نمایشگاه‌ها برای جذب مخاطبان جوان تحت فشار قرار دارند، باعث رونق آن‌ها شده است. همچنین می‌توانیم استدلال کنیم که آسمان نماهای مدرن می‌توانند دروازه‌ای بسیار مؤثر برای تعامل عمیق‌تر با علم باشند. 

در حال حاضر می‌دانیم که بیشتر کیهان نامرئی است و روش‌های ما برای بررسی آن دیگر کاملا بر تابش الکترومغناطیسی متکی نیست. تئاتر ستاره با زیر سوال بردن نقش گنبد آسمان نما در آینده، یعنی فراهم کردن تجربه‌ای مبتنی بر نور مرئی، در جهانی از امواج گرانشی، ماده تاریک و انرژی تاریک به پایان می‌رسد.

با این‌ حال، بعید به‌ نظر می‌رسد که ترکیب برنده درام، فناوری، طراحی و علم به این زودی‌ها از مد بیافتد. همان‌ طور که فایربریس نتیجه می‌گیرد: «آسمان‌ها مانند همیشه پر از نور هستند.» 

نتیجه

آسمان نماها در عصر جدید با فناوری های جدیدتری ساخته می شوند و مردم با کیفیت بهتری آسمان را تماشا می کنند. آسمان نماهای جدید هم از لحاظ طراحی ظاهری هم طراحی داخلی بسیار زیبا و منحصر به فرد ساخته می شوند. تصاویری که در آسمان نماها نمایش داده می شوند را شما می توانید در تلسکوپ نیز مشاهده کنید. شما می توانید با خرید تلسکوپ آسمان نما را به خانه خود ببرید و هر موقع که اراده کنید می توانید آسمان را تماشا کنید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب با بهترین قیمت و کیفیت با ایمنی کامل به راحتی انجام می شود.

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و آسمان نماها و ظهور علم تماشایی

 آسمان نما یک ابزار آموزشی برای نمایش دادن مکان و حرکت سیاره‌ها و سایر اجرام در کیهان است. آسمان نما مدرن یک ابزار نوری پیچیده است که تصویر سیاره‌ها، ماه و ستاره‌ها را روی یک سقف گنبدی می‌اندازد و نمایش دقیقی از آسمان شب ایجاد می‌کند. برای آشنایی بیشتر با این ابزار جالب و مفید، تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

آسمان نما چطور کار می‌کند؟

یک آسمان نما معمولی با متمرکز کردن نور یک یا چند لامپ درخشان از طریق هزاران سوراخ کوچک که در صفحه‌های فلزی قرار دارند، تصویری از ستاره‌ها ایجاد می‌کند.

این صفحه‌ها پیرامون دو ساختار کروی قرار گرفته‌اند که یکی برای ستاره‌های نیمکره شمالی و دیگری برای ستاره‌های نیمکره جنوبی است. تصاویر ماه و سیاره‌ها توسط دستگاه‌های پروژکتور جداگانه که روی یک پایه بین دو کره‌ی ستاره‌ای نصب شده‌اند، تولید می‌شوند.

آسمان نما با استفاده از مجموعه‌ای از چرخ دنده‌ها و موتورهای الکتریکی، طلوع و غروب ستاره‌ها، حرکت ماه و سیاره‌ها را در امتداد دایره البروج نشان می‌دهد. همچنین می‌تواند ظاهر آسمان‌ را از هر مکان معین روی زمین در هر زمان معینی در گذشته یا آینده، نشان دهد.

دستگاه‌های پروژکتور متصل به آن نیز برای به تصویر کشیدن پدیده‌هایی مانند کسوف، شفق‌های قطبی و شهاب‌سنگ‌ها و همچنین آموزش مختصات آسمانی یا خطوط صورت‌های فلکی استفاده می‌شوند.

نوع دیگری از آسمان‌ نما از یک لوله پرتوی کاتدی تحت کنترل کامپیوتر، مشابه لوله تصویر تلویزیون، استفاده می‌کند. در این مدل، تصاویر ستاره‌ها و سیاره‌ها روی صفحه لوله شکل می‌گیرند و توسط یک لنز چشم‌ماهی روی سقف گنبدی شکل نمایش داده می‌شوند. 

آسمان نماهای اولیه

آسمان نماهای اولیه تصاویر قابل‌حمل از آسمان پرستاره بودند که داخل یک کره یا گنبد نقاشی شده بودند یا مدل‌های مکانیکی منظومه شمسی بودند. در اواخر قرن هفدهم، آسمان‌ نماهای کوچکی که حرکت سیاره‌ها دور خورشید را تقلید می‌کردند، داخل ساعت‌ها تعبیه شدند. بعضی از آن‌ها حتی چرخش قمرها را اطراف سیاره‌های خود نشان می‌دادند.

در این دوره، یکی از اولین آسمان نماها معروف به گوتورپ گلوب، با نقاشی قابل‌حمل از آسمان پرستاره، در کشور کنونی آلمان ساخته شد. 

بخش اصلی این ابزار نوری یک کره مسی توخالی به قطر ۱۰.۲ فوت (۳.۱ متر) بود که داخل آن یک میز و یک نیمکت منحنی برای ۱۲ نفر قرار داشت. سطح درونی آن نیز پوشیده از تصاویر صورت‌های فلکی بود. ستاره‌ها سرمیخ‌های مسی با روکش طلا بودند که با کمک نور چراغ نفتی مرکزی می‌درخشیدند. یک کره مسی نیز به نمایندگی از زمین روی میز قرار داشت.

در اوایل قرن هجدهم، یک آسمان نما برای اشراف‌زاده ایرلندی به اسم «ارل اورری»، ساخته شد که امروزه معلمان از نمونه‌های کوچک آن برای آموزش حرکت سیاره‌ها به دانش‌آموزان استفاده می‌کنند. بعد از اختراع چراغ‌ها و موتورهای الکتریکی در اواخر قرن نوزدهم، ساخت آسمان‌ نماهای بزرگ امکان‌پذیر شد. اولین مورد در اوایل دهه ۱۹۲۰ در موزه آلمان در مونیخ نصب شد.

این آسمان‌ نما یک اتاق دایره‌ای بود که در مرکز آن یک کره‌ی نورانی بزرگ به‌ عنوان خورشید قرار داشت. کره‌های نورانی کوچک‌تر که سیاره‌ها بودند توسط میله‌هایی از سقف آویزان شده بودند. 

پروژکتورهای مکانیکی

اولین آسمان‌نما مدرن در سال ۱۹۲۴ در کارخانه نوری زایس در آلمان ساخته شد و در موزه آلمان در شهر مونیخ قرار گرفت. این ابزار نوری در داخل گنبدی با قطر ۳۲ فوت (۱۰ متر) نصب شده است.

آسمان‌نمای مونیخ محدودیت‌هایی داشت و نمای آن محدود به این شهر و مکان‌های دیگری بود که عرض شمالی مشابه داشتند. با پیشرفت‌های فنی، نسخه‌های بهبود یافته آسمان‌ نمای مونیخ می‌توانند آسمان را از هر نقطه روی زمین و در هر زمانی تا ۲۶ هزار سال گذشته یا آینده نشان دهند. 

موفقیت پروژکتورهای زایس منجر به تاسیس هزاران آسمان‌ نما در قرن بیستم شد. در ایالات متحده، آدلر اولین آسمان‌ نما بزرگ بود که در سال ۱۹۳۰ در شیکاگو ساخته شد. در این آسمان‌ نما، یک کره فلزی مقعر از ۳۱ عدسی برای نشان دادن تصاویر ۴۵۰۰ ستاره روی گنبد استفاده می‌کرد. هفت پروژکتور اضافی متصل به کره نیز تصویر خورشید، ماه، عطارد، زهره، مریخ، مشتری و زحل را ایجاد می‌کردند.

امروزه پروژکتورهای مکانیکی پیشرفته از نظر فنی، تصاویر روشن و واضحی را از ستاره‌ها نمایش می‌دهند. یکی از این دستگاه‌ها با نام Zeiss Mark IX در آسمان‌ نمای هایدن نیویورک قرار دارد و تصاویری از بیش از ۹۰۰۰ ستاره را نشان می‌دهد.

پروژکتورهای دیجیتال

کامپیوترها از کد اعداد یا ارقام برای پردازش اطلاعات استفاده می‌کنند. بنابراین آسمان‌ نمایی که پروژکتورهای کامپیوتری دارد، به‌ عنوان یک آسمان نما دیجیتال شناخته می‌شود.

پروژکتورهای مکانیکی ستاره‌ها را فقط از جایی که در منظومه شمسی هستیم، نمایش می‌دهند. دلیل این محدودیت این است که سوراخ‌های صفحه‌های ستاره‌ای آن‌ها نمی‌توانند موقعیت خود را نسبت به یکدیگر تغییر دهند.

با این‌ حال سیستم پروژکتور دیجیتال این محدودیت را ندارد، زیرا از صفحه‌های ستاره‌ای استفاده نمی‌کند. در عوض، یک کامپیوتر تصاویر را روی صفحه‌های ویدئویی ایجاد کرده و سپس یک لنز هر تصویر را روی گنبد پخش می‌کند. برای نشان دادن ستاره‌ها از جایی غیر از منظومه شمسی، کافی است که کامپیوتر تصاویر روی صفحه نمایش را تغییر دهد.

در اوایل دهه ۱۹۸۰، شرکت ایوانز و ساترلند ایالات متحده اولین آسمان‌ نما را در موزه علوم در ریچموند ویرجینیا راه‌اندازی کرد. از آن زمان، آسمان‌ نماهای دیجیتال بیشتر توسعه یافته‌اند و در حال حاضر می‌توانند تصاویر واقعی‌تری از سیاره‌ها ایجاد کنند.

آسمان‌ نماهای پیشرفته قادر هستند تصاویری از اجرام مهم را در زمینه‌هایی غیر از نجوم نیز نشان دهند. مثلا با استفاده از آن‌ها می‌توانیم گردش درون یک سلول زنده را از طریق یک تصویر بسیار بزرگ‌شده شبیه‌سازی کنیم. برنامه‌های کامپیوتری مبتنی بر نجوم که قابلیت شبیه‌سازی شرایط آسمان را در هر زمانی از روز دارند، می‌توانند به‌ عنوان آسمان‌ نماهای دیجیتالی نیز در نظر گرفته شوند.

آسمان‌ نماهای دیجیتال نمایش‌هایی برای سرگرمی نیز ارائه می‌دهند. مثلا می‌توانیم از آن‌ها برای نمایش هنرهای متحرک و رایانه‌ای، همراه با آهنگ صوتی موسیقی استفاده کنیم.

آسمان نماهای قابل‌حمل

تهیه آسمان نماهای پیشرفته با تکنولوژی بالا برای بیشتر مدارس و جوامع بسیار گران است. از این رو، بسیاری از آن‌ها مدل‌های قابل‌حمل و ارزان قیمت را جایگزین کرده‌اند. مثلا یک مدل آسمان نما یک گنبد بادی دارد که برای جادادن ۳۵ کودک طراحی شده است. پروژکتور آن مجهز به یک لامپ کوچک است که توسط یک استوانه پلاستیکی و یک استوانه سیاه با نقاط شفاف برای نمایش ستاره‌ها محصور شده است. استوانه‌های مقرون‌ به‌ صرفه دیگری نیز وجود دارند که کهکشان‌ها، صورت‌های فلکی و حتی داخل یک سلول زنده را نشان می‌دهند.

نتیجه

همانطور که عنوان شد از زمانیکه آسمان نماها ساخته شدند تا به امروز این ابزارهای نوری تغییرات بسیاری کردند و پیشرفته تر شدند. در طول تاریخ علم نجوم آسمان نما همچون تلسکوپ خدمتی بزرگ را به این علم کرده است.

تصاویری که در آسمان نماها نشان می دهند همان تصویری است که شما در تلسکوپ مشاهده می کنید ولی در مقیاس بزرگتر. شما می  توانید عجایب آسمان را با تلسکوپ نیز تماشا کنید و با خرید تلسکوپ به این رویای خود جامعه عمل بپوشانید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب به راحتی و با ایمنی کامل قابل انجام است.

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و آسمان نما چیست؟

  سلسترون به‌ عنوان سازنده شماره یک تلسکوپ در جهان، یک تیم سازنده بسیار متنوع دارد. در این شرکت، مهندسان اپتیکال و الکترونیک برای تولید فناوری‌های جدید تلسکوپ پیشگامانه با مدیران محصول و کارکنان تولیدی همکاری می‌کنند. سلسترون از همان ابتدا یک شرکت بزرگ نبود، بلکه در نتیجه تمایل یک پدر برای یاد دادن نجوم به پسران به‌ وجود آمد و رشد کرد. تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید تا با تاریخچه جذاب شرکت سلسترون و نقاط عطف آن در طول تاریخ بیشتر آشنا شوید.

دهه ۱۹۵۰

در اواخر دهه ۱۹۵۰، «تام جانسون» به‌ عنوان مدیرعامل و موسس شرکت محصولات الکترونیک Valor در گاردنا، کالیفرنیا کار می‌کرد. او دنبال تلسکوپی بود تا با آن پسرانش را با شگفتی‌های رصد ستاره‌ها آشنا کند. وقتی جانسون نتوانست تلسکوپ مناسبی را برای این کار پیدا کند، دست به‌ کار شد و یک بازتابنده ۶ اینچی ساخت. این پروژه علاقه جانسون را به ساخت تلسکوپ برانگیخت و با گذشت زمان، شروع به ساخت تلسکوپ‌های بزرگ‌تر و پیچیده‌تر کرد. 

دهه ۱۹۶۰

در سال ۱۹۶۰، جانسون تصمیم گرفت علاقه‌اش را به یک کسب‌ وکار تبدیل کند. او سلسترون پسیفیک را به‌ عنوان بخش نجومی اپتیکی شرکت Valor با هدف ساخت تلسکوپ راه‌اندازی کرد.

در ژانویه ۱۹۶۲، تام جانسون یک تلسکوپ بازتابنده ۱۸.۷۵ اینچی قابل‌حمل ساخت که مورد توجه قرار گرفت. سپس در سال ۱۹۶۳، جانسون شروع به طراحی تلسکوپ اشمیت کاسگرین (SCT) کرد که ترکیبی از ویژگی‌های تسکوپ‌های بازتابنده و شکستی‌ است. SCTها قبل از راه‌اندازی سلسترون پسیفیک وجود داشتند ولی بسیار کمیاب و گران بودند و معمولا فقط در تحقیق‌های علمی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. 

جانسون قصد داشت روشی برای تولید انبوه SCT ابداع کند و آن را با قیمت مقرون‌ به‌ صرفه‌تری در اختیار عموم قرار دهد. او برای رسیدن به هدف خود صفحه‌های انطباقی بسیار دقیق ساخت که می‌توانست از آن‌ها برای شکل دادن شیشه نوری به شکل پیچیده عدسی اصلاح‌کننده اشمیت در مقیاس استفاده کند.

در ژانویه ۱۹۶۴، سلسترون پسیفیک تلسکوپ سلسترونیک ۲۰ را معرفی کرد که یک SCT بیست اینچی بود. در ادامه همان سال پسیفیک از نام شرکت حذف شد و برند سلسترون که امروز می‌شناسیم، متولد شد.

دهه ۱۹۷۰

در دهه ۱۹۷۰، سلسترون ۸ (C8) یک تلسکوپ پرچمدار با قیمت زیر هزار دلار بود. این محصول بسیار موفق بود و باعث شد نسخه قابل‌حمل‌تر آن یعنی مدل C5، در سال ۱۹۷۱ عرضه شود. پس از ایجاد انقلاب در نجوم بصری، سلسترون وارد حوزه نوظهور عکاسی نجومی شد و دوربین سلسترون ویلیامز را در سال ۱۹۷۱ روانه بازار کرد. این دوربین عکاسی نجومی سرعت فیلم استاندارد ۳۵ میلی‌متری را با سرد کردن آن تا دمای زیر صفر افزایش می‌داد و باعث می‌شد فیلم نور بیشتری جذب کند و جزئیات نادیده را در کهکشان‌ها و سحابی‌های دور نشان دهد. 

دهه ۱۹۸۰

در سال ۱۹۸۴، سلسترون پوشش نوری انقلابی خود به اسمStarBright XLT را معرفی کرد که انتقال نور را از طریق مسیر نوری به میزان خیره‌کننده ۸۹درصد افزایش می‌دهد. این فناوری هنوز هم در تلسکوپ‌های سطح متوسط تا بالا و حتی دوربین‌های دوچشمی به‌ کار می‌رود. اواخر دهه ۱۹۸۰، عصر تلسکوپ‌های کامپیوتری یا GoTo بود که می‌توانستند به‌ طور خودکار روی اجسام در آسمان شب متمرکز شوند. اولین تلسکوپ GoTo سلسترون، تلسکوپ Compustar کنترل‌شده با کامپیوتر بود.

دهه ۱۹۹۰

در دهه ۱۹۹۰، سلسترون مفتخر به ارائه تلسکوپ برای چند ماموریت ناسا شد. در سال ۱۹۹۲، شاتل فضایی آتلانتیس یک C5 و یک C8 را به مدار برد. اواخر دهه ۱۹۹۰ نیز عصر جدیدی از نوآوری‌های سلسترون بود. تلسکوپ اولتیما ۲۰۰۰ که در سال ۱۹۹۶ عرضه شد، اولین تلسکوپ GoTo بود که با باتری‌های AA کار می‌کرد.

در حوزه عکاسی نجومی، سلسترون با گروه ابزارآلات سانتا باربارا (SBIG) شروع به همکاری کرد. این دو شرکت با هم یک افزونه انقلابی برای لوله‌های نوری اشمیت کاسگرین به نام Fastar تولید کردند. این افزونه به کاربران اجازه می‌دهد آینه ثانویه جلوی دوربین را با یک دوربین SLR، DSLR یا CCD نجومی جایگزین کنند. تصویربردارانی که از Fastar استفاده می‌کنند می‌توانند با f/2، ۲۸ برابر سریع‌تر از نسبت کانونی اصلی تلسکوپ f/10، عکس بگیرند. 

دهه ۲۰۰۰

سلسترون در سال ۲۰۰۶ دستگاه SkyScout personal planetarium را عرضه کرد که به‌ تنهایی یا با تلسکوپ استفاده می‌شد. وقتی کاربران این دستگاه را به سمت یک سوژه در آسمان شب نشانه می‌رفتند، آن را فورا شناسایی کرده و اطلاعات علمی درباره آن ارائه می‌کرد. در سال ۲۰۰۸، سلسترون میکروسکوپ دیجیتال LCD را معرفی کرد که برنده جایزه نوآوری در نمایشگاه لوازم الکترونیک مصرفی (CES) شد.

سلسترون با معرفی فناوری EdgeHD در ژانویه ۲۰۰۹، این دهه را با سر و صدا به پایان رساند. EdgeHD یک یک سیستم نوری اشمیت با میدان مسطح است که عملا انحراف انحنای میدان را از بین می‌برد.

دهه ۲۰۱۰

در سال ۲۰۱۱، سلسترون اولین تلسکوپ ترازشونده خودکار را با نام SkyProdigy معرفی کرد. این تلسکوپ از یک دوربین داخلی و نرم‌افزار پیشرفته برای تراز کردن تلسکوپ در کمتر از ۳ دقیقه استفاده می‌کرد. در سال ۲۰۱۴، سلسترون C8 اصلی را با فناوری‌های مدرن مانند وای‌فای داخلی و باتری‌های آهن لیتیومی دوباره طراحی کرد.

در همان سال، این شرکت با مهندسان نوری همکاری کرد تا اولین اخترنگار خود را با قابلیت تصویربرداری بومی f/2.2 عرضه کند. اخترنگار رو آکرمن اشمیت (RASA) برای تصویربرداری از اجسام در میدان وسیع و عمیق آسمان با دوربین‌های DSLR و CCD نجومی ایده‌آل است. در سال ۲۰۱۵، سلسترون یک تلسکوپ سفارشی برای استیون هاوکینگ ساخت تا از آن برای گرفتن تصاویر نجومی استفاده کند.

دهه ۲۰۲۰ و آینده سلسترون

در سال ۲۰۲۰، سلسترون ۶۰ سالگی خود را جشن گرفت. در همان سال، این شرکت از تلسکوپ سطح پایه انقلابی به نام StarSense Explorer رونمایی کرد. این تلسکوپ دستی با یک برنامه اختصاصی گوشی هوشمند برای تجزیه و تحلیل آسمان شب و محاسبه موقعیت آن در زمان واقعی با استفاده از فناوری StarSense Explorer کار می‌کند.

همان‌ طور که C8 مطالعه نجوم را در دهه ۱۹۷۰ بازتعریف کرد، Celestron Origin که در سال ۲۰۲۴ معرفی شد الگوی مشاهده بصری و تصویربرداری نجومی را تغییر داد. Celestron Origin مجموعه‌ای از فناوری‌های بی‌نظیر است که هر فردی را قادر می‌کند تصاویر خیره‌کننده‌ای را ثبت کنند. سفر این شرکت بزرگ در این نقطه متوقف نخواهد شد. درست مانند دهه‌های گذشته، مهندسان و رهبران این شرکت همچنان درباره راه‌های جدید برای اکتشاف جهان و جابه‌جایی مرزهای فناوری رویاپردازی می‌کنند.

نتیجه

همانطور که گفته شد و خواندید شرکت سلسترون اختراعات گوناگونی را ثبت کرده و در اختیار جامعه علم نجوم قرار داده است. به همین دلیل پیشرفت های حاصله در تلسکوپ ها باعث کشف شگفتی هایی در اسمان نیز شد.

شما هم می توانید با خرید تلسکوپ سلسترون از اختراعات این شرکت بزرگ استفاده کنید و از رصد آسمان شب با تکنولوژی های جدید به کار گرفته شده در تلسکوپ های این برند معروف لذت ببرید. سایت موسسه طبیعت آسمان شب با در اختیار داشتن کلیه برندهای تلسکوپ دست شما را برای خرید تلسکوپ مد نظرتان باز گذاشته است. پس کافیست به سایت ما مراجعه کنید تا بهترین قیمت و کیفیت را مشاهده کنید.

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و نقاط عطف تاریخی تلسکوپ های سلسترون

 سال ۱۶۴۵ شروع کمینه ماندر بود، یعنی زمانی که فعالیت لکه‌های خورشیدی بسیار کم بود. این رویداد با به‌ اصطلاح عصر یخبندان کوچک مصادف شد. در این دوره، دمای بسیار سردتر در سراسر اقیانوس اطلس شمالی منجر به زمستان‌های سخت و تابستان‌های کوتاه‌تر در بخش زیادی از اروپا شد. اگر چه همزمانی این دو اتفاق ممکن است تصادفی باشد، ستاره‌شناسان و زمین‌شناسان از آن زمان به این نتیجه رسیده‌اند که رابطه بین خورشید و زمین نقش مهمی در آب‌و‌هوای سیاره ما دارد. با ما همراه باشید تا تاثیرپذیری آب‌و‌هوای سیاره زمین را از رابطه آن با خورشید بهتر درک کنید.

کمینه ماندر و تاثیر آن روی آب‌و‌هوای زمین

در طول ۲۲ سال،‌ احتمالا ۳۰ هزار تا ۴۰ هزار لکه خورشیدی رخ می‌دهند. با این‌ حال، در طول بخشی از کمینه ماندر، درست در پایان قرن هفدهم، هیچ لکه‌ خورشیدی وجود نداشت. این کمینه در سال ۱۷۱۵ به پایان رسید و دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که علت آن چه بود. فقط می‌دانیم که با عصر یخبندان کوچک همپوشانی داشت.

این همپوشانی ممکن است تصادفی بوده باشد، زیرا عصر یخبندان کوچک مدت‌ها قبل از کمینه ماندر شروع شد و مدت‌ها بعد از آن ادامه یافت. همچنین به ‌نظر می‌رسد که تمام بخش‌های کره ما تحت تاثیر قرار نگرفتند. هنوز هیچ اتفاق‌ نظری درباره ارتباط کمینه ماندر و عصر یخبندان کوچک وجود ندارد. با این‌ حال وقتی در مقیاس زمانی زمین‌شناسی کوچک‌نمایی می‌کنیم، یک ارتباط بسیار قوی و غیرمنتظره پیدا می‌کنیم. 

با وجود این، تعداد لکه‌های خورشیدی با روشنایی کلی خورشید ارتباط دارد. بنابراین در طول کمینه ماندر، خورشید شدت کمتری دارد و عرض‌های جغرافیایی شمالی سیاره ما بیشتر مستعد تغییرهای کوچک در خروجی خورشید هستند.

مساحت زمین در عرض‌های جغرافیایی شمالی بسیار بیشتر از عرض‌های جغرافیایی جنوبی معادل است و سیاره ما بسیار سریع‌تر از آب تغییر دما می‌دهد. همچنین از آن‌ جایی که عرض‌های جغرافیایی بالاتر فصول قوی‌تری را تجربه می‌کنند، هر تغییر کوچکی در خورشید می‌تواند اثر موجی بزرگی داشته باشد که در بقیه نقاط کره ما تجربه نمی‌شود. 

چرخه‌های طبیعی زمین و ارتباط آن‌ها با آب‌و‌هوا

اولین کسی که به تاثیر سیستم زمین و خورشید بر آب‌و‌هوای سیاره ما اشاره کرد، فیزیکدان و ستاره‌شناس صرب به اسم «میلوتین میلانکویچ» بود. او در دهه ۱۹۲۰ چند چرخه طبیعی را در مدار سیاره ما کشف کرد که ممکن است مسئول تغییرهای عمده آب‌و‌هوا باشند.

اولین چرخه طبیعی این است که مدار کره ما به‌ آرامی از حالت بیضی به دایره‌ای تغییر می‌کند و تقریبا هر ۱۰۰ هزار سال یکبار دوباره به حالت بیضی برمی‌گردد. این تغییر ناشی از تاثیر گرانشی خفیف مشتری و زحل است. در حال حاضر، خروج از مرکز زمین (معیار بیضی بودن یک مدار) ۰.۰۱۶۷ و در حال کاهش است. این تغییر در مدار سیاره ما بر طول و شدت فصل‌ها تاثیر می‌گذارد. زیرا وقتی زمین از خورشید دورتر است، کندتر از زمانی که به خورشید نزدیکتر است حرکت می‌کند.

بنابراین اگر سیاره ما در حداکثر خروج از مرکز باشد و دورترین نقطه زمین با تابستان در نیمکره شمالی همسو شود، تابستان آن سال بیشتر از حد معمول طول خواهد کشید. چرخه طبیعی دوم تقریبا هر ۴۱ هزار سال یکبار شیب محوری زمین را بین ۲۲.۱ تا ۲۴.۵ درجه تغییر می‌دهد. شیب فعلی سیاره ما ۲۳.۴۴ درجه و در حال کاهش است. این چرخه بر شدت فصل‌ها نیز تاثیرگذار است. به این ترتیب که شیب بیشتر به معنای زمان بیشتر زیر نور مستقیم خورشید یا زمان بیشتر دور از خورشید است که فصل را شدیدتر می‌کند.

چرخه سوم به پیش‌روی محوری معروف است. سیاره ما هر ۲۵۷۰۰ سال یکبار مانند یک قله در حال چرخش است و محور چرخش زمین به‌ آرامی یک دایره در آسمان ترسیم می‌کند. این چرخش میزان رسیدن نور خورشید به هر نیمکره را تغییر می‌دهد.

این چرخه‌ها مدام در حال تعامل هستند، گاهی همدیگر را تقویت می‌کنند و بعضی  اوقات همدیگر را خنثی می‌کنند. گاهی هم چرخه‌های متعدد دست به دست هم می‌دهند و یک تاثیر بزرگ ایجاد می‌کنند. هر اتفاقی که بیفتد، وضعیت زمین نسبت به خورشید تاثیر زیادی روی آب‌وهوای سیاره ما دارد. 

اثبات تاثیر چرخه‌های طبیعی زمین بر آب‌وهوا

مقایسه چرخه‌های میلانکویچ با دمایی که از نمونه‌های هسته یخ گرفته شده است، ارتباط بسیار محکمی را نشان می‌دهد. دوره‌های یخبندان که در اصطلاح عامیانه به‌ عنوان «عصر یخبندان» شناخته می‌شوند، با دوره‌های چرخه میلانکوویچ مطابقت دارند. در این دوره‌ها سیاره ما، به‌ ویژه عرض‌های شمالی، کمتر از حد معمول نور خورشید دریافت می‌کند و وقتی نور خورشید بیشتری دریافت کنند، دوره‌های گرم را تجربه خواهند کرد.

آخرین باری که یخچال‌های طبیعی عقب‌نشینی کردند، تقریبا ۱۲ هزار سال پیش بود که همزمان با افزایش جزئی در نور کلی خورشید به دلیل چرخه میلانکوویچ رخ داد. تمام پیامدهای ناشی از این اتفاق از انقراض بسیاری از گونه‌ها، مانند ماموت‌های پشمالو تا گسترش بشریت در سرتاسر قاره آمریکا، مستقیما به‌ دلیل یک تغییر کوچک در پیکربندی مداری سیاره ما بود. طبق چرخه‌های میلانکوویچ، سیاره ما باید در حال حاضر یک دوره را تجربه کند ولی پیامدهای انتشار کربن توسط ما، رابطه دیرینه بین خورشید و زمین را کاملا از بین برده است. 

نتیجه

آب و هوای سیاره ما هر روزه به دلیل استفاده ما از انرژی های فسیلی در حال تغییر است و این تغیرات آب و هوایی در آینده تاثیر خود را بر زندگی انسان ها روی این کره خاکی خواهد گذاشت. ما با اشتباهاتی که در حال حاضر انجام می دهیم زندگی آیندگان این سیاره را به خطر می اندازیم. پس حتما باید فکری برای زنده نگه داشتن این کره خاکی کنیم.

آسمان سیاره ما زیبایی هایی دارد که شما می توانید با تلسکوپ این زیبایی ها البته در صورت نداشتن آلودگی نوری تماشا کنید. تلسکوپ شما را با دنیای جدیدی در آسمان شب آشنا خواهد کرد و این زیبایی ها شما را مجاب می کند تا برای خرید تلسکوپ بهتر اقدام کنید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب با بهترین قیمت و کیفیت بسیار آسان است. حتما به سایت ما سر بزنید.

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و رابطه زمین با خورشید چگونه روی آب‌و‌هوای آن تاثیر می‌گذارد؟

   این روزها به‌ نظر می‌رسد همه به مریخ فکر می‌کنند. ناسا قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ انسان‌ها را به سیاره سرخ بفرستد. از طرف دیگر، اسپیس‌اکس می‌خواهد زودتر این کار را انجام دهد و برنامه‌هایی برای حضور انسان‌ها در این سیاره تا سال ۲۰۲۴ دارد. مریخ همچنین موضوعی جذاب در هالیوود است و فیلم‌های زیادی درباره آن ساخته شده است. با این‌ حال، هنوز یک سوال بزرگ بدون پاسخ مانده است: وقتی به سیاره سرخ رسیدیم، چگونه می‌توانیم زنده بمانیم؟ با ما همراه باشید تا شرایط فرود روی مریخ و زندگی کردن در آن را بررسی کنیم.

ویژگی‌های کلی مریخ

اتمسفر مریخ عمدتا از دی‌ اکسید کربن تشکیل شده، سطح آن برای حفظ حیات انسان بسیار سرد است و گرانشی معادل ۳۸ درصد گرانش زمین دارد. همچنین جو مریخ معادل حدود ۱درصد جو زمین در سطح دریا است که فرود آمدن روی سطح آن را دشوار می‌کند. بنابراین ناسا چگونه به این سیاره خواهد رسید؟ حتی اگر روی این سیاره فرود بیاییم، چطور می‌توانیم امیدوار باشیم که در برابر چنین شرایطی زنده بمانیم؟ 

ایده‌های فرود روی سطح مریخ: گذشته و حال

رفتن به مریخ مرحله اول است. وقتی زمین و سیاره سرخ در نزدیک‌ترین فاصله از هم باشند، این سفر فقط ۲۶۰ روز طول خواهد کشید. چالش اصلی فرود آمدن روی سطح مریخ است. چه نوع سیستم فرودی می‌تواند فضانوردان را در امنیت به سطح مریخ برساند؟

در سال ۲۰۰۷، دانشمندان چهار راه‌حل ممکن برای رساندن فضانوردان به سطح سیاره سرخ پیشنهاد کردند. یکی از این ایده‌ها سیستم فرود روی پایه الهام‌گرفته از کاوشگر قمری بود. این سیستم می‌تواند فرود روی مریخ و بلندشدن از روی آن را امکان‌پذیر کند.

ایده دوم سیستم SLS یا سیستم فرود اسکای کرین است از سیستم‌های جمعیتی برای فرود آوردن مریخ نوردها و تجهیزات روی سطح سیاره سرخ استفاده می‌کند. این سیستم می‌تواند بار را تخلیه کرده و دوباره بارگیری کند.

ایده سوم سیستم فرود کیسه هوا است که در آن یک موشک نیروی رانش خود را بالای سطح سیاره قطع می‌کند و با یک کیسه هوا فرود می‌آید. این روش گزینه خوبی برای فرود انسان‌ها نیست.

در نهایت، دانشمندان سیستم حسگر نقطه فرود را پیشنهاد کردند. در این روش، فضاپیما سطح و محل فرود را حس می‌کند و بر این اساس به‌ آرامی فرود می‌آید.

ساخت یک سکونتگاه پایدار

بعد از اینکه روی سطح سیاره سرخ فرود آمدیم، باید جایی برای اسکان داشته باشیم. ناسا در حال بررسی این موضوع است که برای زنده ماندن روی سطح مریخ به چه نوع سکونتگاهی نیاز داریم.

6 شرکت طراحی نمونه‌های اولیه سکونتگاه‌های مریخ را در سال ۲۰۱۶ شروع کردند. این سکونتگاه‌ها احتمالا چند نقطه اشتراک خواهند داشت: باید خودکفا باشند، در برابر جو نازک مهر و‌ موم شده باشند و بتوانند بدون پشتیبانی شدن از زمین امکان زندگی را برای مدت طولانی فراهم کنند.

فیلم‌های علمی تخیلی به عموم کمک می‌کنند تا تصوری از ماموریت مریخ داشته باشند. فیلم «مریخی» زیستگاه‌هایی را که ناسا برای سکونت در مریخ در نظر دارد، به تصویر می‌کشد. همچنین بخش زیادی از فناوری که در این فیلم نمایش داده شده، تقریبا منطبق با واقعیت است. 

تامین غذا و دارو

انبارکردن مواد غذایی و دارو در سیاره سرخ بهترین راه برای خودکفاسازی یک سکونتگاه است. با این‌ حال کشت و پرورش دادن هر چیزی در سیاره سرخ به ‌دلیل جو نازک و نور کم خورشید دشوار خواهد بود.

یک راه‌حل برگ‌های مصنوعی هستند که برای بقا در شرایط سخت طراحی شده‌اند. این برگ‌ها که از لاستیک سیلیکونی ساخته شده‌اند، می‌توانند نور محدود خورشید را جذب کنند و آن را به انرژی کافی برای سوخت‌رسانی به واکنش‌های شیمیایی لازم برای ساخت دارو و سایر ترکیب‌ها تبدیل کنند. به‌ عبارت دیگر این برگ‌ها حتی با وجود اینکه در معرض اشعه‌های مضر UV قرار می‌گیرند، می‌توانند از نور خورشید در طول روز در سیاره سرخ استفاده کنند.

در حال حاضر متیلن بلو به ‌عنوان فوتوکاتالیست برای تولید دارو استفاده می‌شود. وظیفه کاتالیزور تسریع واکنش است، بنابراین متیلن بلو به دانشمندان اجازه می‌دهد تا داروها را سریع‌تر تولید کنند. دانشمندان سخت کار می‌کنند تا مجموعه‌ای متنوع از راکتورها را بسازند و امیدوار هستند که برای سفر به مریخ آماده شوند.

تبدیل مریخ به جایی شبیه زمین

وقتی به فضانوردان در سیاره سرخ فکر می‌کنید، چه چیزی به ذهنتان می‌رسد؟ آیا فکر می‌کنید این سیاره سرخ با گذشت زمان و ادامه استعمار انسان‌ها به جایی سرسبز تبدیل خواهد شد؟ متاسفانه، چنین چیزی بعید به ‌نظر می‌رسد. چند سفر اول به این سیاره فقط شامل موارد ضروری خواهد بود. یکی از اولین اهداف ناسا برای فضانوردان این است که یاد بگیرند چطور روی این سیاره زندگی کنند.

از آن‌ جایی که زنده ماندن روی مریخ با زمین تفاوت زیادی دارد، فضانوردان باید آن را یاد بگیرند. پایگاه اولیه روی سیاره سرخ احتمالا شامل یک سکونتگاه و یک آزمایشگاه علمی خواهد بود. بعد از ساخت پایگاه و یاد گرفتن اصول بقا در مریخ، نوبت کشت و پرورش است. خاک مریخ با خاک زمین فرق دارد و حاوی مواد آلی مورد نیاز گیاهان نیست. اما خوشبختانه مواد معدنی را دارد و بعد از سم‌زدایی قابل استفاده خواهد بود.

خاک سم‌زدایی‌شده تنها چیزی نیست که فضانوردان برای پرورش گیاهان به آن نیاز دارند. آن‌ها همچنین باید از آب قطب‌های یخی مریخ استفاده کنند. بسیاری معتقد هستند که اولین پایگاه انسانی در سیاره سرخ در مجاورت ذخایر یخی آن خواهد بود تا بتوانیم به‌ راحتی به حجم آب مورد نیاز برای حمایت از فعالیت‌های پرمصرف مانند کشاورزی دسترسی داشته باشیم. 

زمان همه چیز را مشخص خواهد کرد

فقط ناسا نیست که به سیاره سرخ چشم دوخته است. در حال حاضر، شرکت‌های زیادی تلاش می‌کنند طرحی برای رفتن به این سیاره و سکونت روی آن ارائه کنند. دانشمندان امیدوارند این سیاره سرخ اولین قدم به سوی کیهان باشد. اگر به این سیاره سفر کنیم، رفتن به کمربند سیارک‌ها و فراتر از آن آسان‌تر خواهد شد.

گرانش کم سیاره سرخ بستر مناسبی برای ساخت و پرتاب سایر وسایل نقلیه فضایی است. بعد از فتح مریخ تنها چیزی که ما را عقب نگه می‌دارد، فناوری خواهد بود. ما ماموریت‌های آپولو، پرواز شاتل‌های فضایی و اخیرا موشک‌های فالکون را دیده‌ایم ولی احتمالا در طول زندگی‌مان، استعمار مریخ را نخواهیم دید. با این‌ حال، رویای آن همیشه جالب است. هر موشکی که از زمین به سمت فضا می‌رود فقط یک موشک نیست، بلکه منبع الهام برای نسل‌های آینده است. 

نتیجه

ماموریت های سیاره سرخ هنوز ادامه دارد و دانشمندان هنوز در حال مطالعه در خصوص سکونت در سیاره سرخ هستند. راه های زیستن و چگونه زیستن در این سیاره را بررسی می کنند تا به نتیجه مورد نظر برسند. از روی زمین با تلسکوپ می توانید این سیاره سرخ را رصد کنید و ببینید سکونتگاه بعدی انسان چگونه است. شما می توانید با خرید تلسکوپ از دیگر شگفتی های آسمان دیدن کنید و از زیبایی های آن لذت ببرید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب با بهترین قیمت و کیفیت امکان پذیر است.

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و اگر با موفقیت روی مریخ فرود بیاییم، آیا می‌توانیم آن‌جا زندگی کنیم؟

 استارلینک نام یک شبکه ماهواره‌ای است که توسط شرکت خصوصی اسپیس ایکس برای ارائه اینترنت ارزان به مکان‌های دوردست توسعه یافته است. عمر ماهواره های استارلینک تقریبا ۵ سال است. شرکت ایکس اسپیس امیدوار است تعداد ماهواره‌ های صورت فلکی بزرگ خود را به ۴۲ هزار مورد برساند. با ما همراه باشید تا در این مقاله درباره ماهواره های استارلینک و ابر صورت فلکی آن بیشتر بدانید.

چند ماهواره استارلینک وجود دارد؟

طبق گزارش «جاناتان مک‌داول» اخترشناس که این صورت فلکی را پیگیری می‌کند، تا جولای ۲۰۲۳، ۴۵۱۹ ماهواره استارلینک در مدار وجود داشت که از این تعداد ۴۴۸۷ مورد عملیاتی هستند.

اندازه و مقیاس پروژه استارلینک اخترشناسان را نگران کرده است، زیرا می‌ترسند اجرام درخشان و در حال چرخش در مطالعه کیهان تداخل ایجاد کنند. همچنین، کارشناسان ایمنی پروازهای فضایی نیز استارلینک را منبع شماره یک خطر برخورد در مدار زمین می‌دانند.

برخی از دانشمندان نیز معتقد هستند مقدار فلزی که برای خارج شدن ماهواره‌های قدیمی از مدار در جو می‌سوزد، می‌تواند باعث تغییر غیرقابل پیش‌بینی آب‌وهوای زمین شود. 

ماهواره های استارلینک کجا هستند؟

ماهواره های استارلینک در مداری تقریبا ۳۴۲ مایلی (۵۵۰ کیلومتری) بالاتر از زمین قرار دارند. برای دیدن این ماهواره‌ها به تجهیزات خاصی نیاز ندارید زیرا با چشم غیرمسلح قابل‌ مشاهده هستند. ماهواره های استارلینک یک یا دو روز پس از پرتاب و استقرار راحت‌تر دیده می‌شوند. سپس، وقتی صعود می‌کنند و به ارتفاع نهایی خود می‌رسند، به‌ تدریج شناسایی آن‌ها سخت‌تر می‌شود.

اگر می‌خواهید موقعیت همه ماهواره های استارلینک را در لحظه بدانید، نقشه استارلینک پوشش جهانی هر ماهواره را مشخص می‌کند و همچنین اطلاعاتی در مورد تعداد ماهواره‌های فعال، غیرفعال یا سوخته در جو زمین را نشان می‌دهد.

ماهواره‌های استارلینک چطور کار می‌کنند؟

هر ماهواره استارلینک ۵۷۳ پوند (۲۶۰ کیلوگرم) وزن دارد و تقریبا اندازه یک میز است. اینترنت ماهواره‌ای به‌ جای ارسال سیگنال‌های اینترنت از طریق کابل‌های الکتریکی که باید به‌ صورت فیزیکی تنظیم شوند تا به مکان‌های دوردست برسند، با ارسال اطلاعات از خلاء فضا کار می‌کند. به ‌این ترتیب، اینترنت ماهواره‌ای ۴۷درصد سریع‌تر از کابل فیبرنوری  حرکت می‌کند.

اینترنت ماهواره‌ای کنونی با استفاده از فضاپیماهای بزرگی کار می‌کند که در مدار ۲۲۲۳۶ مایلی (۳۵۷۸۶ کیلومتری) بالای یک نقطه خاص روی زمین قرار دارند. با این‌ حال، در این فاصله تاخیرهای زمانی قابل‌توجهی در ارسال و دریافت داده وجود دارد.

ماهواره های استارلینک با نزدیک‌تر شدن به زمین و شبکه‌سازی با هم می‌توانند حجم زیادی از اطلاعات را به‌ سرعت به هر نقطه از زمین، حتی اقیانوس‌ها و مکان‌هایی که دسترسی به کابل‌های فیبر نوری بسیار گران است، منتقل کنند. 

پوشش استارلینک

استارلینک یک نقشه تعاملی دارد که مناطق تحت پوشش اینترنت را نشان می‌دهد. همچنین می‌توانید مناطقی را که در لیست انتظار هستند و همچنین مناطقی را که به‌ زودی تحت پوشش قرار می‌گیرند، مشاهده کنید. اطلاعات بیشتر در مورد راه‌اندازی استارلینک همراه با پاسخ به سوال‌های متداول در صفحه خدمات مشتری این شرکت موجود است.

تاریخچه استارلینک

پیشنهاد اینترنت ماهواره‌ای اسپیس ایکس در ژانویه ۲۰۱۵ اعلام شد. کمیسیون ارتباطات فدرال ایالات متحده (FCC)‌ اجازه پرواز ۱۲ هزار ماهواره استارلینک را به اسپیس ایکس داد. با این‌ حال، این شرکت مدارک لازم را برای ارسال ۳۰ هزار فضاپیمای اضافی ارائه کرده است.

اسپیس ایکس اولین دو سفینه آزمایشی خود را به نام‌های TinTinA و TinTinB در فوریه ۲۰۱۸ به فضا پرتاب کرد. این ماموریت با موفقیت انجام شد. سپس، ۶۰ ماهواره اول استارلینک در ۲۳ می ۲۰۱۹ با موشک فالکون ۹ اسپیس ایکس به فضا پرتاب شدند. این پروژه نیز موفقیت‌آمیز بود و ماهواره‌ها به ارتفاع عملیاتی ۳۴۰ مایلی (۵۵۰ کیلومتری) رسیدند.

تاثیر استارلینک بر نجوم

چند روز بعد از پرتاب ۶۰ ماهواره استارلینک، خطی مروارید مانند از نورها در آسمان در اوایل صبح قابل مشاهده بود. روشنایی این ماهواره‌ها برای همه از جمله خود اسپیس ایکس شگفت‌انگیز بود. محققان تا حدودی نگران بودند زیرا ردپای این ماهواره‌ها را در داده‌های خود می‌دیدند.

محققان همچنین نگرانی‌های خاصی در مورد تصاویر آینده تلسکوپ‌های بسیار حساس مانند رصدخانه ورا روبین داشتند که کل کیهان را با جزئیات بسیار عالی مطالعه می‌کند. ستاره شناسان رادیویی نیز در حال برنامه‌ریزی برای رفع تداخل آنتن‌های رادیویی استارلینک هستند.

در گزارشی که در اکتبر ۲۰۲۲ منتشر شد، انجمن نجوم آمریکا (ASS) تاثیر صورت فلکی بزرگ ماهواره های استارلینک را بر نجوم به آلودگی نوری تشبیه کرد. بر اساس این گزارش، به‌ دلیل بازتاب پراکنده نور خورشید از فضاپیماها، آسمان ممکن است بین دو تا سه برابر روشن شود.

خطر برخورد ماهواره های استارلینک

در سپتامبر ۲۰۱۹، آژانس فضایی اروپا (ESA) اعلام کرد که ماهواره ائولوس (Aeolus) برای اجتناب از برخورد با استارلینک ۴۴ مجبور به مانور گریز شده است. این مساله باعث شد اسپیس ایکس با با واکنش‌های شدیدی روبه‌رو شود. در آگوست ۲۰۲۱، «هیو لوئیس» رئیس گروه تحقیقاتی فضانوردی در دانشگاه ساوتهمپتون بریتانیا و کارشناس برجسته زباله‌های فضایی اروپا نیز عنوان کرد که ماهواره های استارلینک منبع اصلی خطر برخورد در مدار پایین زمین هستند. 

برنامه‌های اسپیس ایکس برای استارلینک

اسپیس ایکس اعلام کرده است که با سازمان‌ها و آژانس‌های فضایی برای کاهش تاثیر صورت فلکی بزرگ خود همکاری خواهد کرد. این شرکت تلاش می‌کند نگرانی اخترشناسان را در مورد تاثیر استارلینک بر آسمان شب کاهش دهد. مثلا، ماهواره های جدید استارلینک طوری طراحی شده‌اند که نور خورشید بیش از حد از قسمت‌های بازتابنده آن‌ها منعکس نشود. با این‌ حال، تعداد بالای ماهواره در ابر صورت فلکی به ‌این معنی است که آلودگی نوری و مسائل دیگر ممکن است ادامه داشته باشد.

نحوه دسترسی به اینترنت استارلینک

اسپیس ایکس یک وب‌سایت اختصاصی برای ثبت سفارش پایانه‌های استارلینک دارد. کافی است در صفحه اصلی وب‌سایت استارلینک به قسمت «اکنون سفارش دهید» بروید.

بعد از وارد کردن آدرس، می‌توانید ببینید استارلینک برای جایی که زندگی می‌کنید در دسترس است یا خیر. قیمت‌ خدمات بر اساس منطقه متفاوت است. مثلا، در نوامبر ۲۰۲۲، هزینه خدمات برای آدرسی در بروکلین شامل ۵۹۹ دلار برای سخت‌افزار، ۵۰ دلار برای حمل‌ونقل و ۱۱۰ دلار برای خدمات ماهانه بود.

طبق گزارش‌ها، سرعت اینترنت ماهواره های استارلینک برای بسیاری از کاربران در مناطق روستایی در مقایسه با گزینه‌های محلی بسیار سریع‌تر است. در جعبه سخت‌افزاری که دریافت می‌کنید یک کیت استارلینک وجود دارد که با استفاده از آن می‌توانید به اینترنت وصل شوید. اسپیس ایکس اعلام کرده است کاربران می‌توانند انتظار داشته باشند که سرعت دانلود بین ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه و ۲۰۰ مگابیت بر ثانیه و تاخیر کمتر از ۲۰ میلی‌ثانیه باشد.

نتیجه

پرتاب ماهواره های استارلینک قدمی نو در عرصه ارتباطات و اینترنت بود که انتقاداتی را نیز در این خصوص در بر داشت. این ماهواره ها به بالا بردن سرعت اینترنت در جهان کمک بسیار زیادی کردند و همچنین باعث شدند تا همه مردم جهان از سرعت اینترنت مناسبی برخوردار باشند. شما می توانید با خرید تلسکوپ ازسایت موسسه طبیعت آسمان شب از رصد آسمان و رصد ماهواره های استارلینک لذت ببرید. خرید تلسکوپ در سایت آسمان شب با بهترین قیمت و کیفیت همراه است.

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ماهواره های استارلینک هر چیزی که باید در مورد ابر صورت فلکی اینترنت بحث‌برانگیز بدانید

 آیا سفر در زمان ممکن است؟ پاسخ کوتاه این است: بله. شما در همین لحظه در حال سفر در زمان هستید، یعنی با سرعت یک ثانیه در ثانیه به سمت آینده می‌روید. ما تقریبا همیشه با سرعت یکسان در زمان حرکت می‌کنیم، ولی این سفر در زمانی نیست که تعداد بی‌شماری از نویسنده‌های علمی تخیلی را مجذوب خود کرده باشد. علم می‌گوید سفر در زمان ممکن است ولی احتمالا نه به روشی که فکر می‌کنیم. برای درک بیشتر مفهوم سفر در زمان، تا انتهای مقاله با ما همراه باشید.

نسبیت خاص و سفر در زمان به آینده نزدیک

اینشتین نظریه نسبیت خاص خود را در سال ۱۹۰۵ مطرح کرد. این نظریه همراه با نظریه نسبیت عام به یکی از اصول اساسی فیزیک مدرن تبدیل شده است. نسبیت خاص رابطه بین فضا و زمان را برای اجسامی که با سرعت ثابت در یک خط مستقیم حرکت می‌کنند توصیف می‌کند.

این نظریه را می‌توانیم به‌ صورت ساده توضیح دهیم. اول، همه چیز در ارتباط با چیز دیگری سنجیده می‌شود، یعنی هیچ چارچوب مرجع مطلقی وجود ندارد. دوم، سرعت نور بدون توجه به هر چیزی ثابت است و ثابت می‌ماند. سوم، هیچ چیز نمی‌تواند سریع‌تر از سرعت نور حرکت کند.

با توجه به این اصول ساده،‌ ناظری که با سرعت بالا حرکت می‌کند، زمان را با سرعت کمتری نسبت به ناظری که در فضا سرعت ندارد، تجربه می‌کند. اگر چه نمی‌توانیم با سرعت نور حرکت کنیم، فضانوردان با سرعت ۱۷۵۰۰ مایل در ساعت (۲۸۱۶۰ کیلومتر بر ساعت) در ایستگاه فضایی بین‌المللی دور زمین می‌چرخند.

فضانورد «اسکات کلی» بعد از برادر دوقلوی فضانورد خود «مارک کلی» به دنیا آمد. اسکات کلی ۵۲۰ روز را در مدار گذراند، در حالی‌ که مارک ۵۴ روز در فضا بود. تفاوت در سرعتی که آن‌ها زمان را در طول زندگی خود تجربه کرده‌اند، در واقع فاصله سنی بین آن‌ها را افزایش داده است. 

نسبیت عام و سفر در زمان

تفاوتی که مدار پایین زمین در طول عمر یک فضانورد ایجاد می‌کند، ممکن است ناچیز باشد اما اتساع زمان بین افراد روی زمین و ماهواره‌های GPS که در فضا پرواز می‌کنند قابل‌ توجه است. ماهواره‌های GPS در فاصله ۱۲۵۰۰ مایلی (۲۰۱۰۰ کیلومتری) با سرعت ۸۷۰۰ مایل در ساعت (۱۴ هزار کیلومتر در ساعت) دور زمین می‌چرخند.

بر اساس نسبیت خاص، هر چه یک شی سریع‌تر نسبت به جسم دیگر حرکت کند، زمان را کندتر تجربه می‌کند. برای ماهواره‌های GPS با ساعت اتمی، این اثر از هر روز ۷ میکروثانیه یا ۷ میلیونم ثانیه کم می‌کند.

همچنین، بر اساس نسبیت عام، ساعت‌های نزدیک‌تر به مرکز یک جرم گرانشی بزرگ مانند زمین، کندتر از ساعت‌های دورتر حرکت می‌کنند. بنابراین از آن‌ جایی که ماهواره‌های GPS در مقایسه با ساعت‌های روی زمین از مرکز آن بسیار دور هستند، هر روز ۴۵ میکروثانیه دیگر به ساعت‌های ماهواره GPS اضافه می‌شود.

با در نظر گرفتن کاهش ۷ ثانیه‌ای بر اساس نسبیت خاص، نتیجه خالص ۳۸ میکروثانیه اضافه است. این یعنی مهندسان باید ۳۸ میکروثانیه اضافی در روز هر ماهواره در نظر بگیرند.

با توجه به این اعداد، بیش از هفت سال طول می‌کشد تا زمانی که ساعت اتمی در یک ماهواره جی‌پی‌اس نشان می‌دهد به میزان بیش از یک چشم بر هم زدن با ساعت‌های روی زمین متفاوت شود. این نوع سفر در زمان ممکن است به اندازه فاصله سنی برادران کلی ناچیز به نظر برسد ولی با توجه به دقت بیش از حد فناوری مدرن GPS، در واقع اهمیت دارد.

آیا کرمچاله‌ها می‌توانند ما را در زمان عقب ببرند؟

به گفته ناسا، نسبیت عام ممکن است سناریوهایی را ارائه دهد که به ما اجازه می‌دهد در زمان به عقب برگردیم، ولی واقعیت فیزیکی این روش‌های سفر در زمان آسان نخواهد بود. کرم‌چاله‌ها در واقع تونل‌هایی نظری هستند که از میان بافت فضا زمان می‌گذرند و می‌توانند لحظه‌ها یا مکان‌های مختلف را در واقعیت به دیگران متصل کنند. کرم‌چاله‌ها به‌ عنوان پل‌های انیشتین-روزن یا سفیدچاله‌ها نیز شناخته می‌شوند.

بر خلاف سیاهچاله‌ها، گمانه‌زنی‌ها در مورد کرمچاله‌ها بسیار زیاد است و هیچ موردی در دنیای واقعی شناسایی نشده است. در گذشته عقیده بر این بود که کرمچاله‌ها بیش از حد ناپایدار هستند و هیچ چیزی نمی‌تواند از میان آن‌ها عبور کند. با‌ این‌ حال، یک مطالعه ادعا می‌کند که اینطور نیست.

«پاسکال کویران» پیشنهاد کرد که کرم‌چاله‌ها می‌توانند به‌ عنوان میانبرهای فضا زمان عمل کنند. کویران برخلاف مطالعه‌های قبلی، از مختصات ادينگتون فينكلشتاين به‌ جای شوارتزشیلد استفاده کرد. در گذشته، مسیر یک ذره در یک کرم‌چاله فرضی قابل‌ردیابی نبود. کویران با استفاده از این مختصات این مشکل را حل کرد.

اگرچه به نظر می‌رسد نظریه‌های انیشتین سفر در زمان را دشوار می‌کنند، برخی از محققان راه‌حل‌هایی را پیشنهاد کرده‌اند که امکان پرش به جلو و عقب را در زمان فراهم می‌کند. با این‌ حال، این نظریه‌ها یک نقص عمده دارند: هیچ راهی وجود ندارد که یک فرد بتواند از کشش و فشار گرانشی که در این راه‌حل‌ها مورد نیاز است، جان سالم به در ببرد.

نظریه سیلندر بی‌نهایت

ستاره‌شناسی به اسم «فرانک تیپلر»، مکانیزمی را پیشنهاد کرد که در آن می‌توان ماده‌ای با جرم ۱۰ برابر جرم خورشید را در استوانه‌ای دراز و بسیار متراکم قرار داد. موسسه اندرسون، یک سازمان تحقیقاتی سفر در زمان، عنوان کرد که پس از چرخاندن این استوانه با سرعت چند میلیارد دور در دقیقه، یک سفینه فضایی در نزدیکی آن می‌تواند در یک منحنی بسته و زمان‌مانند در زمان به عقب حرکت کند. مشکل اصلی این است که برای اینکه سیلندر تیپلر به واقعیت تبدیل شود، استوانه باید بی‌نهایت طولانی باشد یا از نوعی ماده ناشناخته ساخته شده باشد.

دونات زمان

«آموس اوری»، فیزیکدان نظری، مدلی برای ماشین زمان ساخته‌شده از فضا زمان منحنی ارائه کرد. این ماشین زمان یک خلا دونات‌شکل است که توسط دایره‌ای از ماده معمولی احاطه شده است. چند نکته در مورد ماشین زمان اوری وجود دارد. ابتدا، کسی نمی‌تواند به زمان‌هایی زودتر از زمان اختراع و ساخت دونات زمان سفر کنند. دوم، اختراع و ساخت این ماشین به توانایی ما برای دستکاری میدان‌های گرانشی به دلخواه بستگی دارد. این کار ممکن است از نظر تئوری امکان‌پذیر باشد ولی قطعا فراتر از دسترس ما است.

نتیجه

در مجموع، اگرچه افراد زیادی مجذوب ایده تغییر گذشته یا دیدن آینده هستند، اما هیچ فردی تا به‌ حال روشی را برای فرستادن یک فرد به یک زمان مشخص پیشنهاد نکرده است که عملی باشد. تلسکوپ جیمز وب به ما نشان داد که عجایب خیلی زیادی در این دنیا وجود دارد که ما هنوز در مورد آن اطلاعاتی نداریم. شما می توانید با خرید تسلکوپ بسیاری از شگفتی های دنیای بالای سر خود را تماشا کنید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب بسیار آسان و ایمن است.

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و آیا سفر در زمان ممکن است؟

  جهان از میلیاردها کهکشان تشکیل شده که کهکشان راه شیری ما تنها یکی از آن‌ها است. کهکشان‌ معمولا به‌ عنوان مجموعه گسترده‌ای از ستاره‌ها در نظر گرفته می‌شود و در عکس‌ها هم این‌طور به نظر می‌رسد. با این‌ حال، انواع دیگری از مواد مانند گاز، غبار و ماده تاریک نیز در کهکشان وجود دارند.

ستاره‌شناسان می‌دانند که کهکشان ها بلافاصله بعد از بیگ بنگ شروع به شکل‌گیری کرده‌اند ولی هنوز به‌ طور کامل فرایند تکامل آن‌ها به چیزی را که امروز می‌بینیم، درک نکرده‌اند. در این مقاله به بررسی مهم‌ترین نظریه‌ها در مورد نحوه شکل‌گیری کهکشان ها، چگونگی و دلیل ادغام آن‌ها و همچنین انواع مختلف کهکشان ها می‌پردازیم. بنابراین، با ما همراه باشید.

نظریه‌های نحوه شکل‌گیری کهکشان ها

وقتی جهان بعد از بیگ بنگ از نظر اندازه منبسط شد، تمام مواد موجود در آن بیشتر و نازک‌تر گسترش پیدا کردند. در همان زمان یک نیروی مخالف، یعنی نیروی گرانش وجود داشت که مواد پراکنده‌شده را به توده‌های متراکم‌تر تبدیل می‌کرد.

بعضی از توده‌ها موقت بودند و در نهایت از بین رفتند. در مقابل، بعضی دیگر از توده‌ها به‌ اندازه کافی گرانش قوی داشتند که به آن‌ها اجازه داد ماده بیشتری را به داخل خود بکشند و رشد کنند. با افزایش جرم توده، کشش گرانشی آن افزایش پیدا می‌کند و باعث فروپاشی آن به اندازه کوچک‌تر و چگالی بیشتر می‌شود. به گفته مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا، نخستین کهکشان‌های اولیه به این شکل در چند صد هزار سال اول کیهان به‌ وجود آمدند. 

تکامل کهکشان

ستاره‌شناسان کاملا مطمئن هستند که ادغام به‌ نوعی در شکل‌گیری کهکشان‌هایی که امروزه می‌بینیم، نقش داشته است. تلسکوپ‌های قدرتمندی مانند هابل نمونه‌های متعددی از ادغام کهکشانی را نشان داده‌اند که هنوز هم رخ می‌دهند.

همچنین، دورترین کهکشان‌ها که به ‌دلیل سرعت محدودی که نور با آن حرکت می‌کند میلیاردها سال پیش آن‌ها را می‌بینیم، به‌ طور مشخص کوچک‌تر از کهکشان‌های نزدیک به‌ نظر می‌رسند. این نشانه واضحی است که کهکشان‌ها از زمان شکل‌گیری اولیه خود تا امروز دستخوش تغییر و تکامل شده‌اند. همه اخترشناسان تقریبا با این نظریه موافق هستند. اما این موضوع کمتر قطعی است که نخستین کهکشان ها چه ارتباطی با کهکشان‌های بالغی که امروز می بینیم، دارند.

اساسا دو نظریه مخالف با نام‌های «بالا به پایین» و «پایین به بالا» وجود دارد. نظریه از بالا به پایین در سال ۱۹۶۲ مطرح شد. این نظریه عنوان می‌کند که اولین توده‌هایی که فرو ریختند، به ابرهای گازی غول‌پیکری تبدیل شدند که از نظر جرم با کهکشان‌های امروزی قابل‌ مقایسه بودند.

با فروپاشی گاز و افزایش چگالی آن، بعضی از ستاره‌ها خیلی زود، قبل از اینکه گاز به یک دیسک چرخان تثبیت شود، شکل گرفتند. این ستاره‌های اولیه بخش بیضوی یا برآمدگی یک کهکشان را تشکیل دادند، در حالیکه بقیه ستاره‌ها داخل بخش بسیار نازک‌تر دیسک به‌وجود آمدند.

نظریه پایین به بالا که به‌ عنوان مدل «خوشه‌بندی سلسله مراتبی» نیز شناخته می‌شود، جدیدتر است و به‌ طور کلی با شواهد و یافته‌ها مشاهده‌ای امروزی تطابق بهتری دارد. این نظریه دو عامل جدید را معرفی می‌کند که نقش عمده‌ای در مدل بالا به پایین نداشتند، یعنی ماده تاریک و ادغام کهکشانی.

بدیهی است که ماده تاریک باید در کهکشان ها وجود داشته باشد، زیرا روی سرعت چرخش آن‌ها تاثیر می‌گذارد. همچنین به ‌نظر می‌رسد که باید نقش مهمی در شکل‌گیری اولیه کهکشان ها داشته باشد.

نظریه پایین به بالا، برخلاف نظریه بالا به پایین، فرض نمی‌کند که کهکشان‌های اولیه باید هم اندازه کهکشان‌های امروزی بوده باشند. در عوض می‌گوید که بسیار کوچک‌تر بوده‌اند و در طول زمان از طریق ادغام‌های مکرر به اندازه کنونی خود رسیده‌اند.

انواع مختلف کهکشان

کهکشان ها مانند اجرام آسمانی انواع مختلفی دارند که در ادامه آن‌ها را معرفی می‌کنیم.

1. بیضوی

حدود یک سوم از کهکشان ها گاز یا غبار بسیار کمی دارند و هیچ ناحیه‌ تشکیل ستاره فعال در آن‌ها وجود ندارد. بزرگ‌ترین آن‌ها یعنی بیضی‌های غول‌پیکر، می‌توانند تا ۳۰۰ هزار سال نوری وسعت داشته باشند. در حالیکه بیضوی‌های بیضی‌های کوتوله، فقط چند هزار سال نوری هستند.

2. مارپیچی

این کهکشان ها کاملا متمایز هستند و از یک صفحه نازک از گاز، غبار و ستاره‌ها تشکیل شده‌اند که در یک الگوی مارپیچی تماشایی قرار دارند. بیشتر کهکشان های مارپیچی همچنین یک برآمدگی کوچک در مرکز خود شبیه یک کهکشان بیضوی و احتمالا یک میله مرکزی دارند.

 3. نامنظم

این دسته هر چیز دیگری به جز انواعی را که معرفی کردیم، در برمی‌گیرد. کهکشان نامنظم نه یک بیضی صاف است و نه یک مارپیچ منظم و متقارن. کهکشان‌های نامنظم بیشتر در فواصل دورتر، به عبارت دیگر در اوایل زندگی کیهان، رایج هستند. این احتمال وجود دارد که آن‌ها با گذشت زمان، به کهکشان مارپیچی یا بیضوی ادغام شوند.

نتیجه

نحوه شکل گیری انواع مختلف کهکشان ها را مورد بررسی قرار دادیم و جزئیاتی را در این موارد برای شما عنوان کردیم. تلسکوپ های جدید می توانند کهکشان های کشف نشده ای را به ما نشان دهند و مار با دنیاهای جدیدی آشنا کنند. شما هم می توانید با خرید تلسکوپ از دیدن شگفتی های آسمان لذت ببرید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب بسیار آسان و ایمن خواهد بود.

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و نحوه به ‌وجود آمدن کهکشان ها نظریه‌ها، انواع و رشد